null Beeld

PREMIUMcolumn

Roos: “Mijn eetlust is terug, met een vreemde voorliefde voor gevulde koeken”

Roos Schlikker

Roos is de afgelopen maanden door een donker dal gegaan. Ze is begonnen met het slikken van antidepressiva en het lijkt aan te slaan.

Het licht ging weer aan. Het duurde enkele weken waarin ik in een diep dal zat, maar uiteindelijk sloegen de antidepressiva aan. De eerste dagen kon ik het nauwelijks geloven. Ik wantrouwde mijn gevoel. Zou het echt beter gaan? Of hoopte ik het alleen maar en hield ik mezelf voor de gek? Nee, toch niet. Mijn eetlust kwam terug, met een merkwaardige voorliefde voor gevulde koeken. De paniek verdween, het verlangen om overdag te gaan slapen ook. Inmiddels kan ik me nauwelijks voorstellen hoe zwart het om me heen is geweest. Maar ik weet dat het er was en ik weet ook dat ik extra op mezelf moet letten.

Dus is er plotseling iets nieuws in me gevaren. Een zekere gedecideerdheid. Want als je niet meer voor- of achteruit kunt in je leven, leer je het wel: nee zeggen. Ik heb het nooit goed gekund. Ik wil graag lief gevonden worden. Dus wanneer iemand me belt met een verzoek, heb ik al ‘Ja natuurlijk!’ geroepen nog voor diegene is uitgesproken. Om op het moment dat ik daadwerkelijk dat lintje moet doorknippen, die gastcolumn moet schrijven, ga helpen bij de klassenborrel, erg te balen. Want ik heb geen tijd. Ik ben moe. Er is geen ruimte. Maar toen mijn geestelijke ruimte op was, leerde ik om beter met mezelf in gesprek te gaan. Wat wil ik, wat niet? Waarom moet ik altijd zo behaagziek zijn? Zo behaagziek dat ik er ziek van in mijn hoofd kan worden? En plotseling kon ik het. Weigeren. Want ik ben van een randje gekukeld, een randje waar ik al heel lang op liep. Een randje vol met: ‘Dat doe ik wel even’, ‘Tuurlijk, geen probleem’ en ‘Geen zin? Dan maak je maar zin.’

Ik maak soms nog steeds zin in dingen. Niemand staat elke ochtend te trappelen om aan het werk te gaan, huiswerk te overhoren of vier kattenbakken schoon te maken, maar ik maak pas zin als ik mezelf heb verzorgd. Dat betekent in mijn geval: goed slapen, voldoende eten, veel sporten. Slapen om te rusten. Eten om mezelf van voedingsstoffen te voorzien. Sporten voor de gelukshormonen.

Ik heb altijd gezond geleefd, maar nu ben ik er een tikje maniakaal in. Ik moet voor mezelf zorgen. Dat doe ik door ja te zeggen tegen dat wat ik nodig heb en te weigeren wat niet past.

Ik zeg ja tegen nee. En dat bevalt me prima.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden