null Beeld

PREMIUMcolumn

Roos: “‘Moet ik nu aan de botox?’ schreef ik tien jaar geleden toen ik 37 werd”

Roos Schlikker

Waar sommigen mensen opkijken tegen ouder worden, kon Roos tien jaar geleden niet wachten. Maar hoe zit dat nu?

‘Zevenendertig. Het is natuurlijk nog geen veertig. Maar ook al lang geen dertig meer. Laat staan twintig. Nu wil ik ook geen twintig meer wezen. Mijn geluk groeide daarna. Met de jaren. Maar dertig had ik best willen blijven. Moet ik nu aan de botox? Zou mijn hersencapaciteit al afnemen? En mijn eitjesproductie? Wanneer krijg ik die eerste grijze haar? Als je de bladen mag geloven, wordt het nu allemaal minder. Maar aangezien mijn geluk met de jaren groeit, staat me nog heel wat moois te wachten. En ach, het duurt nog driehonderdvijfenzestig dagen voor ik achtendertig ben. Ik kan niet wachten.’

Ik kon niet wachten. Tien jaar geleden schreef ik bovenstaand stukje in mijn dagboek. Het was vlak voor mijn verjaardag en er klonk vooral honger in mijn woorden. Honger naar meer. Meer wijsheid, meer leven, meer jaren. Nou, die heb ik gekregen. Gisteren werd ik zevenenvéértig. Mijn vader kwam hoofdschuddend de trap op. “Weet je nog? Dat grote feest dat ik gaf toen ik vijftig werd? Dat lijkt net geleden. En nu ben jij bijna vijftig. Belachelijk.”

Ik knikte. Ik vind het zelf ook belachelijk. Niet alleen de wangflapjes die ik soms in de spiegel zie, het is vooral de bevreemding dat dit hoofd daadwerkelijk van mij is. Mijn hoofd is wel eerlijker geworden, zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant. Als dertiger kon ik doodmoe zijn, maar toch een fris lachend smoeltje opzetten. Slaap ik tegenwoordig iets te weinig, dan vraagt iedereen: “Ben je ziek? Je ziet er zo beroerd uit.”

De ouderdom werpt letterlijk schaduwen in mijn gezicht. Maar wat mooi is, is dat ik me er nauwelijks druk om maak. Ik hoef niet zo veel meer op te houden. Ik merk het soms als ik met jonge collega’s werk. Hoe graag ze nog willen vertellen dat ze heel goed zijn, dat ze gewaardeerd worden, dat hun leven glanst en straalt. Ik luister en glimlach, niet van plan een duit in het zakje te doen. Ik wéét inmiddels wie ik ben en wat ik kan. En wat ik ben. Zevenenveertig. Overigens kan François dat amper geloven. Die had zich verteld en kwam aanzetten met twee enorme ballonnen, heel lief, in de vorm van een vier en een acht. Achtenveertig! Nou ja, op mijn zevenendertigste kon ik niet wachten om achtendertig te worden. Dus dit cadeau heb ik maar met beide handen uitgepakt.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden