null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Roos: “Ook voor ons ‘moederzoekers’ is het Moederdag”

Roos Schlikker

Ze is moeder, maar heeft geen moeder meer. Dat geeft Moederdag een andere dimensie voor Roos.

Het ontroerde me altijd en ik zag ze elk jaar weer: mannen die op Moederdag over straat fietsten met een enorme bos rozen onder de arm. Op weg naar hun mama, ongetwijfeld. Ik vond het zo’n lief beeld. Natuurlijk, dochters die blommen naar hun moeder brengen zijn net zo lief, maar in die mannen zag ik stiekem altijd mijn jongens. Nu nog klein en met piratenhoed, straks van die grote, lange spaghettislierten die mij met hun slungel-armen omvatten en een kus geven. “Dag mamaatje.”

Een en al projectie dus, mijn gezwijmel bij de bloembrengvent. Maar is niet alles wat we zien projectie? Toen ik zwanger wilde worden, zag ik overal dikke buiken. Nadat ik een dochtertje verloor, leken ze vertienvoudigd. Als pesterige reclameslogans passeerden ze me op straat. Met hun buik. Hun geluk. Hun levensinvulling. Mijn lege baarmoeder verkrampte bij hun aanblik. Mijn schuldgevoel daarover (je kunt het een ander toch wél gunnen?) nam de jaloezie niet weg.

Het heeft lang geduurd voordat ik me realiseerde dat ik, sinds de geboorte van Liv, Moederdag voor mezelf kan vieren. Zij heeft mij moeder gemaakt. Dus ben ik inmiddels al dertien jaar moeder. En heb ik bijna vijf jaar geen moeder meer. Dat maakt dat Moederdag me ook nu ontroert. Ik zie nog steeds mensen door de stad fietsen, bloemen onder de arm, maar mijn projectie is veranderd.

Met honderden zijn ze, allemaal op weg naar een graf, net als ik. We halen wat dode blaadjes weg, trekken onkruid tussen stenen vandaan, halen herinneringen op. Ik hoor mezelf murmelen: “Hé mam, vanmorgen herinnerde ik me opeens dat je vroeger een kastje met laatjes had. Daarin bewaarde je lippenstiften, elastiekjes, sieraden, de ketting die ik ooit voor je kneedde. Vier jaar was ik. Mijn peutervingers in de klei geduwd. Je vond het een prachtig sieraad. Zo uniek. Waar zou dat dingetje gebleven zijn? Tja. Waar ben jij eigenlijk gebleven?”

Ik buig me over de zoden, mijn vingers raken de stenen die we als dekentje over je heen hebben gelegd. Ze hebben de vorm van vlindertjes. Het is Moederdag. De stad is vol kinderen die hun mama in het zonnetje zetten. Maar ze is ook vol van ons: moederzoekers. Die dat wat verloren ging heel even weer hopen te vinden, op een stil plekje waar ze bloemen neerleggen en zacht voor zich uit mompelen. “Dag, mamaatje.”

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden