null Beeld

PREMIUMcolumn

Roos: “Steeds vaker ging ik naar mijn werk in mijn nogal, eh… sletterige kleren”

Roos Schlikker

De kledingstijl van Roos is nogal veranderd sinds haar eerste baan.

“Beste hoofdredacteur, graag zou ik uw aandacht willen vragen voor een werkprobleem. Mijn probleem heet Roos Schlikker. Ik heb het over haar gewoonte zich met een nauwelijks dichtgeknoopt satijnen bloesje over mijn bureau te buigen om te melden dat ze haar stukje nog niet af heeft. Iedere keer voel ik me genoodzaakt om, weliswaar naar adem happend, naar haar haar, de brug van haar neus of, beter nog, mijn seksloze beeldscherm te staren. Net als ik mijn stoel op zijn laagste punt heb gezet, komt Schlikker, extra hooggehakt, met een te klein T-shirt en ultrakorte rok, deze kant op om te vragen of ze haar verhaaltje een dag later in mag leveren. Mij rest dan niets anders dan nors en met afgewend gelaat in te stemmen. Ik stel jou als hoofdredacteur verantwoordelijk voor eventuele gevolgen van deze onhoudbare situatie.”

Het was natuurlijk maar een geintje. Toen ik vertrok bij het financiële tijdschrift waar ik mijn eerste baan had, werd door mijn collega’s speciaal een neptijdschrift in elkaar geknutseld vol lollige bijdrages.

Toch zat er een kern van waarheid in. Een week voor mijn eerste werkdag was ik met mijn moeder de stad in gesneld om een mantelpakje te scoren, want dat droeg je als je Een Baan had. Maar na een maand bungelde deze corporate kuisheidsgordel nauwelijks gedragen in mijn kast en liep ik steeds vaker in mijn eigen kleren die destijds best wel een klein tikje, eh, sletterig waren. Ik hield van hak, decolleté, veel been. Tja, ik was eenentwintig, zullen we maar zeggen.

Kleding is sowieso een mijnenveld op het werk, overal hebben ze weer eigen kledinggewoontes op de werkvloer. Zo las ik dat je bontgekleurde sokken dient te dragen wil je meetellen in Silicon Valley. Mikael Söderlindh, de baas van sokkenmerk Happy Socks, zei over zijn succes bij de technerds: “Ze zijn de belangrijkste pioniers, dus ze hebben iets nodig om zichzelf te laten zien als pioniers en coole gasten.” Wel conformerende coole gasten dus. Hun gedrag is vergelijkbaar met dat van ministers die allemaal brede stropdassen strikken en CEO’s die standaard de boardroom binnen wandelen op vers gepoetste gaatjesschoenen. Hoe uniek we allemaal ook denken te zijn, iedere beroepsgroep heeft zijn eigen uniform.

Tegenwoordig doe ik mijn werk grotendeels in pyjama. Als ik een gekke dag heb, doe ik het bovenste knoopje open voor een tikje decolleté. Niemand die er nog last van heeft.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden