null Beeld

PREMIUM

Roos: “Terwijl ik die lijst invulde, dacht ik maar één ding: dit is François”

Roos Schlikker

Roos Schlikker laat haar jongste zoon testen op ADHD, maar herkent ineens een ander gezinslid in de vragen.

Ik geef toe, ik heb me er lang tegen verzet. Dat kwam door de negatieve toonzetting van artikelen in de media. Want was het niet label voor en label na? Zaten honderdduizenden kinderen niet ten onrechte aan de ritalin? Werden ons door de farmaceutische industrie niet massaal diagnoses aangepraat? Ik heb talloze verhalen met deze strekking gelezen en ergens is er in mijn brein een residu van achtergebleven. Dus kom ik nu met de nodige tegenzin bij een neuropsycholoog. Mijn jongens hebben moeite met focussen, ze hebben beiden uit het niets weleens gevraagd: “Zou ik misschien ADHD hebben?” Schoolgesprekken over concentratiegebrek rijgen zich aaneen. Ik wil het voor eens en voor altijd uitgezocht hebben. Daarom vulde ik een eindeloze reeks vragenlijsten in. En terwijl ik dat deed, dacht ik maar één ding: dit is François.

Bijna zestig is hij nu en hij is altijd een leuk fladderhoofd geweest. Een creatieve geest vol goede ideeën, iemand die altijd net even anders denkt dan anderen. Dat is de fijne kant. Want juist dat kunstenaarsbrein heeft ervoor gezorgd dat hij het als cameraman zelfs tot Hollywood schopte. Maar er is ook chaos. Er is het altijd maar weer vergeten wat je aan het doen bent. Er zijn de momenten waarop hij, terwijl we een mooi diep gesprek hebben, zomaar opeens wegloopt en de vaatwasser gaat uitruimen, mij in verwarring achterlatend. Heb ik iets verkeerds gezegd? Welnee, hij denkt alleen aan de kopjes en móet die impuls volgen.

Ach, dat is op zijn hoogst wat wonderlijk. Geen Alle Dagen Heel Druk, toch? François kan ook heel rustig met een spelletje in de hoek zitten, is geen ratelprater, houdt van mijmerend naar water staren. Sterker: ik lijk vaak drukker dan hij.

Dat zegt dus niets, vertelt de vriendelijke specialist, die ons uitlegt dat ADHD helemaal niet hoeft te betekenen dat je voortdurend als een onrustig bruistablet door het leven gaat. Er zijn ook rustiger varianten. En terwijl de psycholoog en ik praten over mijn zoons en de vraag of hij een diagnose kan stellen, wordt François steeds stiller. Ik meen te zien dat zijn aandacht verdwijnt, dat hij afdwaalt in zijn hoofd, zoals ik hem zo vaak zie doen. Opeens doet hij zijn mond open. Hij blijkt juist honderd procent bij de les. Dan zegt hij het. “Ik wil ook zo’n test. Want dit hele gesprek... Dat ging over mij.”

Roos Schlikker (47) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden