null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Roos: “Vrouwenclubjes vind ik eng, ik ben altijd bang dat ik er niet bij hoor”

Roos Schlikker

Roos heeft een boek met drie andere vrouwen geschreven. Ze kende die vrouwen nauwelijks, en dat bracht wat spanning met zich mee.

“Een boek schrijven? Met dríé vrouwen? Weet je het zeker?” Een vriendin wond er geen doekjes om toen ik vertelde dat ik voor een nieuw project was benaderd. Schrijfster Elle van Rijn had me gebeld: “Ik heb een gek idee en het lijkt me zo leuk als jij meedoet!” Ze stelde een nieuw concept voor. Zij, ik en collega’s Marion Pauw en Femmetje de Wind zouden met z’n vieren een wandeltocht in Italië maken. Ieder van ons zou een personage bedenken en tijdens de trip gingen we dagelijks achter elkaar een hoofdstuk schrijven. Zo zouden we al reizend een heuse roman ontwikkelen. Samen.

Eerlijk gezegd ben ik een solist. Ik vind het heerlijk dat ik nooit hoef te vergaderen, zelf beslis wat ik maak en er niet te veel bemoeienis is. Bovendien hou ik niet van vrouwenclubjes, omdat ik altijd een beetje bang ben er niet bij te horen. Ik hou ook niet zo van typische vrouwenboeken, omdat ik het vooroordeel heb dat die oppervlakkig en tuttig zijn. En dan kende ik Elle, Marion en Femmetje ook nog eens nauwelijks. Toch hoorde ik mezelf toestemmen. Uit pure schrijflust, en tja, omdat je af en toe gewoon ja moet zeggen, in plaats van je te laten tegenhouden door muizenissen.

Een paar maanden later zat ik met de drie schrijfsters en redactrice Lenneke in het prachtige huis in Spanje waar Marion woont. We hadden een week uitgetrokken om de Italiëtrip te plannen en te bedenken wat voor boek het moest worden. Daar, in dat mediterrane licht, smolten mijn onzekerheden stuk voor stuk weg. Want al op het vliegveld had ik een diep gesprek met Femmetje en Elle, Marion onthaalde ons alsof we jaren diep bevriend waren, samen bomen over verhaalstructuur en personages bleek niet beperkend maar inspirerend en de hele dag door hadden we gesprekken over het leven waardoor ik wist: dit is allesbehalve oppervlakkig en tuttig. We zijn vrouwen rond het midden van hun leven met worstelingen, onzekerheden en oog voor wat schuurt. Al onze persoonlijke zoektochten en interesses konden we kwijt in één verhaal met vier personages: Bibi, Joy, Lot en Hannah. Hun lotgevallen liggen eind mei in de winkel, het boek heet Vier wandelaars en een Siciliaan. Ik lig dus met drie anderen in de winkel. Ik vond een vrouwenclubje waar ik helemaal bij hoor.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden