null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Roos: “Wat zou er zijn gebeurd als ik mezelf nooit die schop had gegeven?”

Roos Schlikker

Roos maakt eindelijk weer een theatervoorstelling met haar mede-auteur.

Als je een steentje in de vijver werpt, gaat alles plotseling bewegen. Dat zei iemand ooit tegen me en ze had gelijk. Het is post-corona en na een paar jaar stilstand ben ik eindelijk weer in een theater. Ik werd met mijn mede-auteur Erris gevraagd een stuk te maken dat het land door zal trekken.

We zetten stoeltjes bij elkaar en beginnen de eerste scènes te lezen. Opeens ben ik twaalf jaar terug in de tijd. Ik schreef al heel lang voor mijn beroep, maar dat waren altijd interviews en achtergrondverhalen. Hoewel ik lid was van een theatergezelschap, durfde ik het niet: zelf een toneelstuk bedenken. Want fictie? Dat zou ik vast nooit kunnen. Maar op een dag kreeg ik een idee dat me niet meer losliet.

Vervolgens duurde het nog maanden voor ik er hardop iets over zei. Ik was bang om op mijn plaat te gaan. Tot die ene avond waarop ik mezelf een schop onder mijn kont gaf.

Hakkelend zette ik mijn plannetje uiteen bij de artistieke commissie. En wat gebeurde? Er klonk enthousiasme: “Ga maar maken!” Enkele maanden later kwamen ze tot leven: Joris, Lidia, Evelien, Ramon, Sterre, Daniel, Rob en Jonneke, mijn hoofdpersonages. Ze bestonden doordat acteurs bezit van ze namen, doordat een regisseur vorm aan ze gaf, doordat de mensen in de zaal in ze geloofden. En ze bestonden doordat ik ze verzonnen had.

Wat zou er zijn gebeurd als ik mezelf nooit die schop had gegeven? Als ik nooit die zin over dat steentje in de vijver had gehoord? Ik denk erover na, terwijl ik bij de eerste lezing van ons nieuwe stuk zit.

Ik kan niet zeggen dat ik vrij ben van zweethandjes. Dat had de vijvervrouw er niet bij gezegd. Dat het altijd opnieuw spannend is om steentjes te werpen. En nog altijd aarzel ik vaak lang voor ik iets de wereld in durf te slingeren. Te lang, want ik kan echt eindeloos wikken en wegen. Maar juist de laatste twee jaar waarin ik niets voor het theater kón maken, hebben me bij de les gebracht. Het kan weer, we mogen weer, en dus moeten we. Iets maken. Onszelf een schop onder de kont geven. Desnoods op onze plaat gaan. Alles beter dan steentjes aan de rand laten liggen.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden