null Beeld

column

Roos: “Wie kan baren, kan zich ook laten waxen, dacht ik”

Roos Schlikker

Na haar zwangerschap ging Roos naar een waxsalon, onvoorbereid op wat er daar staat te gebeuren.

“Doe jij het al?” Een vriendin en ik lopen door een winkelstraat als ze me samenzweerderig een vraag stelt. “Huh, wat?” murmel ik. Ze wijst naar een waxsalon. De tent adverteert met een gigantische foto van een perzik, helemaal zacht en eeeh... kaal. Ik schud ferm mijn hoofd. Nee, nee, nee, nooit, maar dan ook nooit meer.

Hemeltergend veel pijn

Het gaat ver om te zeggen dat ik een wax-trauma heb, maar eigenlijk heb ik dat wel. Na de bevalling van Róman was ik er klaar voor. Met die dikke buik had ik er steeds maar een gooi naar gedaan. Het leek me heerlijk om een tijdje geen omkijken te hebben naar mijn bikinilijn. Alle hippe meisjes van de stad riepen dat ze niet zonder behandeling van de waxsalon konden, dus op een dag toog ik naar zo’n tentje. Ik had me totaal niet gerealiseerd dat ik meteen met gespreide benen op een harde bank moest plaatsnemen. Dat een onbekende vrouw was op mijn zakie zou smeren en dat het hemeltergend veel pijn deed toen ze in één sadistische ruk de katoenen lapjes eraf trok en me zo ontdeed van haartjes, opperhuid én waardigheid.

Brazilian? Die met het sterretje?

Bibberend kwam ik thuis met een geïrriteerde doos van heb ik jou daar. Toch vond ik dat ik niet moest miepen. Wie een bankstel door een brievenbus kan duwen (lees: kan baren) kan zich ook laten waxen. Maar toen hoorde ik het verhaal van een kennis die ook was geweest. “Jij wil de Full Brazilian? Die met het sterretje?” had de waxeuse gevraagd. Mijn kennis knikte. Een sterretje betekende ongetwijfeld een extra goede behandeling. Ze lag op de martelbank en de waxspecialist was lustig begonnen met smeren. Nogal uitgebreid. Toen de kennis verschrikt vroeg: “Wat doe je?” antwoordde de waxeuse: “Jij wou alles weg. Het anale gebied is begroeid. Daarom heet de behandeling: met ster.” Paniekerig riep mijn kennis dat ze dit niet wilde, maar de wax was al afgekoeld. Er was geen weg terug. Verontwaardig riep ze tegen me: “Van voor tot achter, helemaal kaal! Ik wist niet eens dat ik op sommige plekken haar had! Nooit, nooit meer stap ik daar naar binnen.”

Ik vertel dit aan mijn vriendin. Ze ziet wat bleek om de neus. Opeens loopt ze kordaat weg. “Puh. Dan maar een kiwi!” roept ze. En haast zich richting drogist voor een paar ouderwetse scheermesjes, zonder sterretje.

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden