null Beeld

column

Sylvia: “Al die elektrische fietsen in de stad. Bespottelijk!”

Sylvia Witteman

Er is niets waar Sylvia zich meer aan ergert dan aan elektrische fietsen in de stad. Maar waar komt die ergernis eigenlijk vandaan?

Er zijn veel dingen waaraan ik me erger (taalfouten in mailtjes van school, pizza met ananas, een winkelwagentje met een blokkerend wieltje, iemand die een appje verwijdert voordat ik het kon lezen, stickertjes op nieuwe glazen die er niet afgaan, ook niet na heel lang pulken en boenen), maar het allermeest erger ik me aan elektrische fietsen in de stad.

“Het is toch bespottelijk”, zei ik tegen mijn vriendin B, “al die gezonde, jonge mensen op zo’n ding. Ja, als je nou ergens buiten woont, en twintig kilometer moet fietsen naar school of werk, dan begrijp ik het. Maar in de binnenstad? En dan gaan ze op dat ding naar de sportschool. Als je gewóón gaat fietsen, heb je geen sportschool meer nodig. Krankzinnig vind ik het.”

B haalde haar schouders op. “Ergernis is een keuze”, zei ze. Dat zegt ze altijd. Zij ergert zich nooit.

“Ja, maar het is gevaarlijk ook, die elektrische fietsen”, ging ik voort. “Ze gaan keihard en je hoort ze niet aankomen. Ik schrik me elke keer het lazarus als zo’n ding voorbij schiet. En ze mogen gewoon op het fietspad, terwijl ze even hard gaan als een scooter...”

“Ach, wees blij dat ze een elektrische fiets kopen in plaats van een scooter”, zei B. “Dat is veel beter voor het klimaat.”

“Die elektriciteit voor zo’n fiets komt ook ergens vandaan, hoor”, zei ik. “Het lijkt schoon, maar dat is zelfbedrog. Zo van: kijk mij eens groen bezig zijn. Intussen worden daar ook fossiele brandstoffen voor gebruikt. Het is pure kitsch.”

Weer haalde B haar schouders op. “Jullie hebben een elektrische auto.”

Klopt, maar: “We rijden er heel weinig in, ik doe bijna alles op de fiets en huisgenoot P ook. Op een gewóne fiets. Niet op zo’n aanstellerig ding van 3000 euro, op een doodgewoon oud wrak. Weet je hoe oud mijn fiets is?”

“Ja, jouw fiets is twaalf jaar oud.” B rolde met haar ogen. “Weet je hoe vaak je al hebt opgeschept hoe oud die fiets is? Het wordt een beetje kinderachtig. Trouwens, dat kreng van jou ratelt en knarst, alsof dát niet irritant is. Hoeveel geld en energie is er niet in gaan zitten om dat wrak op de been te houden? Nieuwe zadels, nieuwe spatborden, nieuwe bel, nieuwe banden, nieuwe wielen... Hon-der-den euro’s.”

“Dat is tenminste duurzaam!”, loeide ik.

“Nou, dat moet allemaal vervoerd worden uit China”, wierp B tegen. “Kost ook fossiele brandstoffen. Als je het toch over kitsch hebt, dat geldt net zo goed voor jouw gekoketteer met je oude wrak. Terwijl je net zo goed op zo’n mooie, snelle, chique elektrische fiets zou kunnen rijden. Waar nooit iets kapot aan is. Die niet gestolen wordt omdat er een traceerbare chip in zit. Weet je wat ik denk? Je bent gewoon jaloers!”

Ze heeft gelijk.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden