null Beeld

PREMIUMColumn

Sylvia: “Daar was de ober al met een nieuwe schaal snacks, een dubbele portie zo te zien”

Sylvia Witteman

Sylvia’s vriendin B is haar sleutel vergeten en haar man en kinderen komen pas later thuis. Er zit dus niets anders op dan samen ergens een drankje te gaan drinken.

Ik zou de hele avond alleen thuis zijn, want de rest van mijn gezin had bezigheden buitenshuis. ‘Ik kom bij jou eten’, appte ik naar mijn vriendin B. Dat klinkt vrijpostig, maar B en ik doen niet aan plichtplegingen, dat scheelt een hoop tijd en moeite. Zoals gewoonlijk kreeg ik een opgestoken duimpje retour.

Om een uur of zes stond ik voor B’s deur. Wie schetst mijn verbazing toen ik daar B aantrof, met een grote tas boodschappen en een ontredderde blik op haar doorgaans zo vrolijke gezicht. “Ik heb mezelf buitengesloten”, zei ze. “Zo stom. Ik ging boodschappen doen en ik ben mijn sleutel vergeten... Man en kinderen zitten in de bioscoop, dus die kan ik niet bereiken. Ze komen pas om acht uur terug. Met honger...” Treurig keek ze naar de tas boodschappen, van waaruit een netje uien vol leedvermaak lag te grinniken en een struik bleekselderij plagerig zijn tong naar haar uitstak.

“We gaan gewoon ergens een borrel drinken”, zei ik. Ze knikte opgelucht en algauw zaten we op het zonnige terras van een café om de hoek. Een gezellig café. Ze schonken royale glazen wijn, van onberispelijke kwaliteit bovendien.

Bij de eerste slok putte B zich nog uit in zelfverwijt, en opsommingen van alle buren, vrienden en familielieden bij wie ze morgen allemaal een reservesleutel van haar huis zou achterlaten. Halverwege het glas werd het gesprek lichtvoetiger: we bespraken alle merkwaardigheden van onze vrienden en bekenden, nou ja, heel eerlijk gezegd zaten we gewoon ordinair te roddelen. Heerlijk.

Maar we kregen wel honger. We bestelden bitterballen. Die waren erg lekker. Daar wilde een tweede glaasje wijn best op smaken, en om dat te dempen namen we, vooruit, een portie ‘gemengd bittergarnituur’. Het bleek een enorme schaal vol frituurfantasie.

“Ik kan geen pap meer zeggen”, boerde B een halfuurtje later tegen de laatste kaasstengel.

“Ik ook niet”, antwoordde ik, en bestelde nog een glaasje, voor de vertering. Toen het bijna op was kwam B’s gezin aanslenteren, terug van de bioscoop.

“Ooo, jullie zitten te snacken!” riepen ze. “Wij willen ook!” B’s man wenkte al een ober.

“Ik wou eigenlijk zo gaan koken”, sprak B aarzelend. De bleekselderij in haar tas ritselde zachtjes in de zoele nazomerwind. “Of zullen we eerst nog één gla...”

Nee, nee, nee, nu moest ik verstandig zijn. Ik had meer dan genoeg gegeten en gedronken, afgelopen, uit. Daar was de ober al met een nieuwe schaal snacks, een dubbele portie, zo te zien. B’s gezin stortte zich op de snacks als een troep leeuwen op een spartelende antilope.

“Ik ga naar huis, jongens”, zei ik.

“Flauw hoor!” joelde B boven haar aller-, allerlaatste glaasje wijn. Erg braaf voelde ik me even later, op de fiets. Ontzettend stom voelde ik me, nóg ietsje later, toen ik voor mijn eigen huisdeur stond. Zonder sleutel. Want die zat nog in de zak van mijn jasje. Dat ik had laten liggen in het café. Met hangende pootjes fietste ik terug. Vanaf het terras klonk gejuich. B trok me gierend van de lach in een stoel.

Nou ja, ik had mijn best gedaan.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden