null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “Dat ik ook geen zeep meer gebruikte, durfde ik mijn moeder niet eens te vertellen”

Sylvia Witteman

Sylvia gebruikt al jaren geen washandjes meer, maar ze zijn niet zo nutteloos als ze denkt.

Naast de vuilcontainer bij ons in de straat zag ik een wit vodje liggen. Het bleek een washandje, zo’n babywashandje, van zachte, witte luierstof. Terwijl ik terug werd gekatapulteerd naar mijn jeugd, rook ik de geur van karnemelkzeep. Wij hadden in ons ouderlijk huis geen douche en werden als kleine kinderen aan de wastafel gewassen met een washandje. Mijn moeder waste ons gezicht en handen met zo’n washandje van luierkatoen en onze billen met een washandje van badstof.

We hadden wel een badkuip, waar we (vaak met zijn drieën tegelijk) in werden gezet als we erg vies waren. Ook dan werden we met een washand afgeboend. Dat gewassen worden vond ik niet prettig. Ik had een hekel aan het trekkerige, droge gevoel dat de zeep op mijn gezicht achterliet.

Pas toen ik een jaar of tien was, kregen we een douche in de badkamer. Een verademing. Douchen was zoveel fijner dan dat armoedige gedoe met washandjes. Vanaf dat moment raakte ik geen washandje meer aan, tot verbijstering van mijn moeder. (“Maar hoe wás je je dan, onder de douche?” “Nou, gewoon met mijn handen.” “Maar kind, dan word je toch niet schóón?”) Dat ik ook geen zeep meer gebruikte, durfde ik haar niet eens te vertellen. Mijn moeder gelooft heilig in zeep.

Zo leefde ik er zorgeloos op los. Mijn baby’s waste ik ook weer gewoon met mijn blote handen, in zo’n babyemmer. Tot ze konden staan, en dus mee konden onder de douche. Alleen als oma kwam oppassen, moesten ze eraan geloven. Oma had eigenhandig een stapeltje washandjes in mijn kast gelegd, en die werden gebruikt ook. (“Kind, waar is de zeep? Echt niet? Maar dan worden ze toch niet schóón?”)

Ik verhuisde nogal eens internationaal indertijd. Buitenlandse vrienden en kennissen kon ik altijd vermaken met zo’n washandje. Het is namelijk een typisch Hollands ding, net als een kaasschaaf en een koektrommel. “Weten jullie wat dit is?”, vroeg ik dan aan zo’n Rus of Amerikaan. En zij maar raden. “Is het om hete pannen mee vast te pakken?” “Is het om borden af te drogen?” “Stoppen jullie daar je toiletspullen in?” En als ik dan uitlegde waarvoor het is, vonden ze het óf handig óf vies, of allebei.

Mijn kinderen zijn inmiddels veel te groot om nog door oma te worden gewassen. Dat stapeltje washandjes lag dus te verstoffen in de badkamerkast. Intussen had ik al jaren de gewoonte om ’s avonds voor het slapen gaan mijn gezicht te wassen met een in warm water gedrenkte punt van de handdoek. Wel jammer dat die handdoek er zo nat van wordt. Het kwartje viel pas een paar weken geleden. Ik heb de washandjes herontdekt. Heerlijk, zo’n warme washand in je gezicht. Elke avond een verse. Mijn kinderen lachen me uit en zeggen dat ik op oma ga lijken. Inderdaad, mijn moeder zou blij zijn als ze me zo bezig zag, in de badkamer. Maar dat kan helaas niet, want ze komt hier met haar oude benen de trap niet meer op.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden