null Beeld

PREMIUMColumn

Sylvia: “De tosti’s van mijn moeder, dat waren pas meesterwerken”

Sylvia Witteman

Sylvia’s tostiapparaat is kapot. Als ze in de winkel zoekt naar een nieuwe, denkt ze terug aan vroeger, aan de tosti’s die haar moeder vroeger maakte. En die ene, eeuwige discussie die ze er met haar over voerde...

Alles kan kapot. Liefde, vriendschap, hele levens zelfs. Maar dit keer viel het mee: het was alleen het tostiapparaat maar. Zijn knopje klikte nog, maar zijn rechthoekige lijf bleef koud en ook zijn lampjes wilden niet meer branden. Nou ja, hij had jaren trouw dienst gedaan en ons duizenden malen tostiplezier verschaft. Nu was zijn tijd gekomen voor de eeuwige kaasvelden. Mij restte slechts de teraardebestelling bij het zogeheten afvalpunt. En de aanschaf van een nieuwe, natuurlijk.

Daar stond ik al bij de huishoudwinkel. Twijfelend, want ik twijfel altijd over alles, en zeker bij een tosti-ijzer valt er nogal wat te twijfelen. Ik heb er in mijn leven zeker tien versleten, dus ik weet er alles van. Zo’n contactgrill is handig omdat je er bijna alles in kunt stoppen: Turks brood, stokbrood, pitabroodjes, noem maar op. Leuk, maar een échte tosti krijg je toch alleen in zo’n apparaat dat elke dubbele boterham tot twee compacte driehoekjes vormt, met verzegelde randen die de gesmolten kaas binnenhouden. De oertosti.

Gebakken boterham met kaas

Ik dacht aan vroeger. Ik zat op de lagere school en kwam elke dag tussen de middag naar huis om te lunchen. Als ik mazzel had, maakte mijn moeder wat ze een gebakken boterham met kaas noemde. (Bestond het woord tosti toen nog niet? Kan ik me haast niet voorstellen.) Die bruine boterhammen werden met kaas belegd, aan de buitenkant met Brio-margarine besmeerd en gebakken in een metalen klem met houten handvatten die op het gasfornuis werd gelegd. Als de ene kant van de tosti bruin was, draaide je hem om. Het resultaat: twee krakend krokante, bolle driehoekjes, gevuld met gloeiendhete gesmolten kaas. Meesterwerken, stuk voor stuk.

Toen was geluk nog heel gewoon, had ik nu graag willen zeggen, maar helaas. Mijn moeder, zelf erg slank, was bang dat ik te dik zou worden. Dus als ik om een gebakken boterham met kaas vroeg, zei ze twee van de drie keer: “Nee hoor, dat moet je niet te vaak eten, dat is zo verschrikkelijk vet...” En dan gaf ze me een gewone boterham, een dubbele bruine boterham met margarine en kaas. Ongebakken en koud, maar met precies evenveel calorieën als die tosti die ik zo veel liever had gewild.

Nog nooit van gehoord

Ik heb meermaals geprobeerd haar tot rede te brengen. “Mama,” zei ik dan, “snap dat nou: die boterham wordt echt niet vetter als je hem bakt. Het enige verschil is dat de margarine dan aan de buitenkant zit in plaats van aan de binnenkant. Ja, hij ziet er vetter uit, maar het blijft precies dezelfde boterham.” Ik had gelijk natuurlijk, maar mijn moeder wilde het niet geloven. Ik kom trouwens nog steeds mensen tegen die denken dat een boterham met kaas op magische wijze in een caloriebom verandert zodra hij wordt gebakken.

Intussen stond ik nog steeds in de huishoudwinkel naar twintig verschillende elektrische tostiapparaten te staren. “Heeft u er misschien zo een die je op het gasfornuis legt?”, vroeg ik hoopvol aan het meisje bij de kassa. Daar had ze nog nooit van gehoord.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden