null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “Die avond begon de Grote Vertoning Van Mannelijk Onvermogen”

Sylvia Witteman

Huisgenoot P. is ervan overtuigd dat sommige dingen alleen door een vrouw kunnen worden gedaan. Tot grote frustratie van Sylvia.

“Er zit een gat in mijn zak”, zei huisgenoot P. somber. “Da’s beter dan andersom”, antwoordde ik. Ik ben niet mijn broeders hoeder, laat staan de hoeder van het gat in mijn mans zak. “Kijk!”, zei P., en toonde mij de jaszak. Nou ja, gat was een groot woord. Een los naadje. “Het zit er al een hele tijd.” Hij keek er een beetje huilerig bij. “Goh, vervelend”, zei ik. De volgende ochtend, ik wilde net naar de markt fietsen, vond ik P.’s sleutelbos op straat voor ons huis. Ik raapte hem op en maakte er een foto van, die ik naar P. appte. “O, gelukkig”, appte hij terug. “Ik was ze al kwijt. Er zit nog steeds een gat in mijn zak.” Pff... “Dat moet je dan gauw even dichtmaken”, antwoordde ik.

Die avond begon de Grote Vertoning Van Mannelijk Onvermogen. Zuchtend en steunend trok P. de naaidoos (nog van mijn oma geweest) uit de kast, deed ’m open en keek erin als een bergbeklimmer in een gapende afgrond. “Nou jongens, er zit niets anders op, vader gaat zijn eigen naaiwerk doen hoor”, riep hij tegen onze zoons. Die maakten uiteraard een paar flauwe grappen, maar toonden toch medelijden. “Waarom laat je het niet door de kleermaker doen?”, vroeg de oudste. Ja, dat was een goed idee, vond vader. Maar die was helaas al dicht, dus zou hij morgen wéér met dat gat op pad moeten, wéér sleutels kwijt – en de hemel mag weten wat nog meer allemaal. Zijn portemonnee wellicht, vol Belangrijke Kaartjes. “Je lijkt wel gek, met je kleermaker!”, riep ik. “Dat is een werkje van twee minuten! Schiet op, pak een naald en een draad en naai het even dicht. Het hoeft niet netjes, gewoon drie keer recht op en neer en klaar.” (Nog meer flauwe grappen van mijn zoons.)

Vloekend en tierend

Daar sprak P. de gevreesde woorden al. “Maar ik weet niet hoe dat moet. Jij hebt dat toch op school geleerd, in de handwerkles?” Handwerkles, húúú... “Een man kan toch ook best een los naadje dichtmaken?”, riep ik. “Was dan ook in dienst gegaan, daar leer je zoiets wel!” P. is indertijd aan de dienstplicht ontkomen met een leugentje, en nu zit ík met de gebakken peren. “Doe het me dan één keer voor”, smeekte hij.

%@$*#&”?!. Ik wíst dat het zo zou gaan. Vloekend en tierend jaste ik die naald door die losse naad. Drie, vier, vijf steken, afhechten en klaar. “Wat doe je dat snel!”, riep P bewonderend. “Zie je wel, daar is toch een vrouwenhand voor nodig.” Pff… “Hier!”, riep ik. “Letterlijk twee minuten werk. En kláár is je zak!” Hij stopte zijn sleutels erin, die onmiddellijk weer op de grond vielen. Huh? Hmm, ik had in mijn woede toch het formaat van die naad een beetje onderschat…

Toen zag ik vanuit mijn ooghoek de nietmachine op de schoorsteenmantel liggen. Eureka! Met drie klikjes zat de naad keurig dicht geniet. “Voilà”, zei ik. En wat zei P.? “Ja, zeg, zo kan ik het ook!”

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden