null Beeld

PREMIUM

Sylvia: “‘Donder op, verwend kreng!’, schreeuwde ik tegen mijn jongste zoon”

Sylvia Witteman

Sylvia’s jongste zoon is nogal verwend, maar genoeg is genoeg.

Mijn jongste zoon is, zoals dat vaker gaat bij nakomertjes, nogal verwend. Ach, láát hem toch, was ons luie motto. Hij lustte niks? Dan maar weer een tosti. Hij wilde niet naar bed? Laat hem toch spelen... Hij wil geen vergeten boodschapje doen voor zijn moeder? Dan gaat zijn grote broer of zus wel even. Hij heeft zijn kleedgeld aan snoep/uitgaan uitgegeven? Dan stopt papa hem centjes toe voor een nieuwe broek.

Van de week werd ons kleintje achttien. Achttien! “Hoe is het mogelijk?”, zei ik tegen huisgenoot P. “Hij kan zijn eigen boterhammen nog niet eens smeren!” Dat is waar. Of liever gezegd, hij krijgt míj nog steeds zo gek om zijn boterhammen te smeren. “Jij doet het veel béter, mama”, vleit hij dan. “Bij mij scheuren ze altijd als ik het probeer. Graag twee bruine met kaas, twee witte met kipfilet en een krentenbol met boter. En kun je een beetje soep voor me opwarmen? Ik weet nooit welk kommetje in de magnetron kan en welke niet. Laatst heb ik heel erg mijn handen gebrand, weet je nog? En maak je vanavond alsjeblieft macaroni met kaas?”

Verwend kreng

Nou, vooruit dan maar weer. En wat wil ons ventje voor zijn achttiende verjaardag? “Nou, graag een laptop.” Dat wordt inderdaad hoog tijd, want nu gebruikt hij telkens de mijne. Goed idee dus. “Maar mama, eigenlijk heb ik die laptop gewoon nódig. Voor mijn studie. En iets wat je nódig hebt, krijg je niet voor je verjaardag. Dat krijg je gewóón. Dus weet je wat? Mijn scooter heeft een grote beurt nodig. Als jij dat dan ook betaalt, dan is het tenminste eerlijk. En mag ik dan hier een feest geven voor de hele klas? Dan moeten jullie wel ergens anders gaan slapen, want...”

Toen knapte er iets in me. “Ga uit mijn ogen!”, schreeuwde ik. “Donder op, verwend kreng!” Sprakeloos van verontwaardiging vertrok hij naar school. “Ziezo”, zei ik tegen huisgenoot P. “Het moet áfgelopen zijn met zijn eeuwige gemarchandeer. Niks geen boterhammetjes meer, niks geen extra dit en dat, hij zoekt het verder zelf maar uit.” P zag dat het menens was en slikte een ‘Ach, laat hem toch...’ nog net in, achter zijn krant.

Kokendheet

Die middag kwam mijn zoon thuis met een tragische gelaatsuitdrukking. Ik negeerde hem. Hij sloop naar zijn kamer, waar ik hem al spoedig hevig hoorde hoesten. Ook dat negeerde ik. “Mama...”, hoorde ik na een halfuurtje. Ik gaf geen antwoord. Nog eens: “Mama, ik voel me zo ziek...” Aanstellerij natuurlijk. Toch? Maar het hoesten klonk wel héél echt. Toch maar even kijken dan. “Wat heb je?”, riep ik, zo boos mogelijk, op de drempel van zijn kamer. “Zo ziek...”, reutelde hij. Nog steeds met een boos gezicht liep ik naar hem toe en voelde aan zijn voorhoofd. Kokendheet. Thermometer erbij gehaald, 39.6. “Dorst...”, kermde hij klappertandend. Ja, wat moet je dan? Daar ging ik alweer, paracetamolletjes, sinaasappels persen, naar de apotheek voor hoestdrank... Maar zodra hij weer beter is, zal ik hem negeren tot hij een ons weegt.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden