null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “Hij werd 31, maar elk pepermolenjaar telt als 4 mensenjaren”

Sylvia Witteman

Sylvia verliest iets waarmee ze een lange, warme geschiedenis heeft.

Sommige zaken zijn zo vanzelfsprekend dat je pas beseft wat ze waard zijn als ze je komen te ontvallen. Deze week werd ik ruw geconfronteerd met de dood van mijn pepermolen. Mijn lieve pepermolen! Het was geen lang ziekbed. ’s Ochtends had hij nog trouw mijn gebakken eitje bepeperd, niet te grof, niet te fijn. Maar ’s avonds, toen ik zijn kop routineus boven een biefstuk ronddraaide, vielen alle peperkorrels er in één keer uit. Het geratel op de keukenvloer vormde een wat slordig requiem voor mijn trouwe, donkerbruine vriend.

“Wat héb je dan?” riep ik geschrokken, want hoe ouder ik word, hoe meer gesprekken ik voer met onbezielde objecten. “Hoorde ik jou nou net aan de aardappels vragen of ze al gaar waren?” vroeg mijn dochter laatst verbaasd. Ik moest schoorvoetend toegeven. De pepermolen gaf geen antwoord, trouwens. Net als de aardappels. Gelukkig maar, je zou toch schrikken als ze het wél deden.

Ik bekeek de molen van alle kanten en zag er niks bijzonders aan, behalve dat hij echt heel oud was. Butsen en schrammen, zijn huid verkleurd door de tand des tijds, de bodem vermolmd van het rondhangen op vochtige aanrechten. Het schroefje op zijn kop, ooit voorzien van een trotse hoofdletter P, was al drie keer vervangen door moertjes uit de gereedschapskist. Ik dacht na. Vijfentwintig was ik toen ik hem kocht, vlak voordat ik naar Moskou verhuisde. Een hachelijk avontuur, want in Rusland was toen bijna niets te koop. We arriveerden er dus met een complete inboedel, waaronder die donkerbruine, grote houten pepermolen. Hij was duur, kan ik me herinneren, zeker voor een stel kersverse ex-studentjes, maar hij bleek zijn geld dubbel en dwars waard. Hij is eenendertig geworden, maar elk pepermolenjaar telt als vier mensenjaren, dat weet iedereen. Honderdvierentwintig dus, een pepermolen zo oud als Methusalem.

Zou hij nog te repareren zijn? Terwijl ik hem openmaakte, probeerde ik te bedenken hoeveel peper dat brave ding in zijn leven had verwerkt. Kilo’s en kilo’s. En dan alle culinaire modegrillen die hij heeft meegemaakt! Van quiche tot carpaccio, van timbaaltjes tot fusion, van stoven tot wokken. O ja, en mijn allereerste poging tot pesto, bedacht ik me vertederd. Het moet de meest bereisde pepermolen ter wereld zijn geweest. Niet alleen heeft hij ons vergezeld naar onze standplaatsen in Rusland, de VS, Berlijn, Amsterdam en Den Haag, hij mocht ook altijd mee met vakantie. Welke pepermolen kan zeggen dat hij zowel aan Lake Tahoe is geweest als in de glooiende heuvels van Bohemen, de Grand Canyon, de Franse Rivièra en Center Parcs Zeewolde?

Reanimeren had geen zin, hij was écht dood. Ik deelde mijn kinderen het slechte nieuws mee, terwijl ik de biefstuk bedroefd bestrooide met voorgemalen peper uit zo’n zielloos zakje. “Je mag hem niet weggooien hoor, mama”, zei mijn zoon. Zeer zeker niet. Ik ga hem in brons laten gieten en dan zet ik hem pontificaal op de schoorsteenmantel. Hij heeft het verdiend.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden