null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “Ik ging er eigenlijk vanuit dat ik immuun was voor corona – en was daar stiekem trots op”

Sylvia Witteman

Sylvia dacht dat ze de dans was ontsprongen, maar corona weet ook haar te vinden. En dat zet het gezinsleven toch een beetje op z’n kop.

Mijn hele gezin heeft inmiddels meermaals corona gehad, maar ik kreeg het niet. Steeds weer was ik ervan uitgegaan dat ik immuun was. Daar was ik stiekem zelfs een beetje trots op. Kijk mij eens een kerngezond natuurmens zijn, met een lichaam bestand tegen de engste virussen! Maar ja, hoogmoed komt voor de val. Opeens voelde ik me ziek als een klein kind. Keelpijn, hoofdpijn, hoesten, de hele reut. Toch maar weer zo’n test in de neus, naar ruwe schatting de tweehonderdste. En ja hoor, nu had ik eindelijk óók eens twee streepjes, zomaar in mijn eigen keuken. “Ik heb corona!”, zei ik verbaasd. “Néé!”, riepen mijn zoons in koor. Als door een adder gebeten stonden ze op van tafel en liepen de kamer uit. “Mam, ga alsjeblieft naar boven”, zei de jongste bij de deur. “Anders krijgen wij het óók weer...”

Daar hadden ze gelijk in, maar een beetje meer medelijden was wel gepast geweest. Mooie boel, ik heb voor hen nota bene eindeloos theetjes en sapjes aangesleept, bezwete bedden verschoond, lievelingshapjes gekookt en geluisterd naar hun gejammer en gehoest. Heel veel gehoest.

Ik ging maar in bed liggen, waar ik al gauw uitgebreid begon te ijlen. Er groeiden lelies uit het plafond, de wasmachine op zolder zong vreemde liedjes, de poes aan mijn voeteneind was veranderd in een draakje dat mijn kussen in brand blies. Heel verontrustend allemaal. Dorst had ik ook, vreselijke dorst. Naast mijn bed stond alleen een half glaasje lauw water. Terwijl ik dat klappertandend opdronk, appte ik huisgenoot P: ‘Ik heb corona!’ Nog maar kort geleden was je met zo’n mededeling het middelpunt van de belangstelling. Helaas, daarvoor kwam ik met mijn potentieel dodelijke ziekte een beetje laat. Er kon nog net een: ‘Ach jee, gaat het een beetje?’ vanaf, plus de tedere mededeling: ‘Dan ga ik voorlopig wel in het logeerbed’.

Ik viel weer in slaap en werd wakker van een appje van mijn oudste zoon: ‘Wat eten we?’ Nou ja zeg! ‘Ik weet het niet, ben te ziek om na te denken’, appte ik zo lijdend mogelijk terug. Maar ik kreeg een hoopvol: ‘Misschien gehaktballen?’ retour. Was hij nou helemaal gek geworden?! ‘Ik moet niet aan eten dénken’, appte ik. Een leugen. Wat er ook gebeurt, mijn eetlust verlies ik nooit. In feite begon mijn maag zelfs humeurig te knorren. ‘O, dan bestel ik wel pizza’s’, antwoordde mijn zoon pragmatisch. ‘Dus jij hoeft er geen?’ Ging ik hier nou kinderachtig honger lijden terwijl mijn zieke lichaam juist brandstof nodig had? ‘Doe maar een quattro stagioni’, appte ik.

Even later zat ik te eten, rechtop in bed. Een glaasje wijn hadden ze óók voor mijn deur gezet. Ik proefde niks, maar pizza is pizza en wijn is wijn. Ik sliep alweer bijna toen huisgenoot P appte: ‘Ik bedenk opeens: we zijn 28 jaar getrouwd vandaag!’, met een hartje erbij. Ik appte een hartje terug en zonk terug in de kussens. Ik was het óók vergeten. Nou ja, 28 is toch niet echt een getal om te vieren.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden