Sylvia: “Ik koop er een, ik bijt erin, lekker hoor… tot de vierde of vijfde hap” Beeld Libelle
Sylvia: “Ik koop er een, ik bijt erin, lekker hoor… tot de vierde of vijfde hap”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Sylvia: “Ik koop er een, ik bijt erin, lekker hoor… tot de vierde of vijfde hap”

Sylvia Witteman

Sylvia heeft een olieboltraditie alleen dit jaar loopt dat wat anders dan gepland.

Bij mij om de hoek staat een oliebollenkraam. Hij staat er altijd al vanaf de herfst, weer of geen weer. Afgelopen herfst was zonnig en warm, maar die kraam stond er en hij werd druk bezocht. Sommige mensen zijn nu eenmaal dol op oliebollen, desnoods in de brandende zon. Ieder zijn meug. Zelf houd ik er andere oliebollengewoontes op na. Op mijn zevenenvijftigste heb ik een patroon ontdekt in mijn oliebolgebruik. Ik eet er steevast twee per jaar. De eerste aan een kraam, op een koude dag ergens in december, om een uur of vier ’s middags als ik door een samenloop van omstandigheden niet heb geluncht. Hè ja, een oliebol, denk ik dan als ik langs die kraam loop. Ik koop er een, ik bijt erin, lekker hoor, tot de vierde of vijfde hap. Dan denk ik eigenlijk altijd: nou ja, ook weer niet zo lekker. Maar ik eet hem toch op, want een oliebol weggooien, dat doe je niet.

Mijn tweede jaarlijkse oliebol eet ik op oudejaarsavond. Mijn broer bakt ze naar het recept van wijlen onze oma, en zoiets kun je niet weigeren. Het zijn bovendien echt goede oliebollen, royaal gevuld met rozijnen, krenten, sukade en stukjes appel. Als je één zo’n ding op hebt, kun je de rest van de avond champagne drinken wat je wil zonder dronken te worden. Vervolgens ben ik voor een heel jaar klaar met die oliebollen. (Tip voor mensen die er geen genoeg van kunnen krijgen: op 1 (of 2, of 3) januari een oliebol doormidden snijden, de helften roosteren in een broodrooster met brede gleuven, bolletje vanille-ijs op de warme helften en daaroverheen een kloddertje advocaat.)

Ook dit jaar leek mijn oliebolconsumptie volgens plan te verlopen. Halfvijf in de namiddag, het werd al donker en daar doemde de feestelijk verlichte kraam op. Kom maar op met die warme bol! Ik nam een hap. Heerlijk. Ik nam nog een hap, ja, dit was echt een erg lekkere oliebol. Ik nam de derde hap en toen ik die doorslikte, merkte ik ’m op: een extreem lange, dikke, stugge haar, meegebakken in het deeg. Kokhalzend probeerde ik hem uit mijn keel te trekken, waarbij de stukjes oliebol... Ik zal je de rest besparen. Ik ben niet zo gauw ergens vies van, maar er zijn grenzen. Walgend gooide ik de oliebol in de vuilnisbak.

De rest van de dag bleef ik die haar in mijn keel voelen. Zat hij er echt nog of leek dat maar zo? Hoe dan ook, sindsdien huiver ik als ik alleen maar aan oliebollen dénk. Hoe moet dat nou, met Oud & Nieuw? Mijn broer zal ze weer bakken en raar opkijken als ik er niet één wil eten. Als ik het vertel van die haar, zal hij op zijn eigen hoofd wijzen. Daar groeit zowat geen haar meer op. Maar tóch. Ik ga vragen of hij ook appelflappen bakt.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden