null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia is he-le-maal klaar met het geruzie over zout thuis

Sylvia Witteman

Waar ze bij Sylvia thuis ruzie om maken? Nou, het zout. Sylvia verzint een list...

Ik ben niet bijgelovig (want dat brengt ongeluk) maar ik weet nu wel zeker dat het morsen van zout ruzie veroorzaakt. Dat zit zo: in het weekend eten wij vaak een zachtgekookt eitje bij het ontbijt. Onthutsend kneuterig, dat vinden wij zelf ook, maar de waarheid moet op tafel. Wat ook op tafel moet, is de zoutbus. Het is een blauwe bus, er staat een plaatje van een walvis op, er zit een pond zout in en als hij leeg is koop ik een nieuwe. Tot zover niks aan de hand. Behalve dit: het is er maar één. En we zitten met z’n tweeën aan het ontbijt. Soms ook met z’n drieën of vieren, als onze zoons bij wijze van uitzondering wakker zijn op zaterdag-/zondagochtend. Die zoutbus moet je elkaar dan steeds doorgeven, want op elk hapje ei moet zout, dat is nu eenmaal zo. Vervelend gedoe, dat doorgeven als je net lekker zit te eten. Dus besloot ik op een goede/kwade dag een klein bergje zout op de rand van mijn bord te gieten. Een héél klein bergje, misschien een kwart theelepeltje. Voor privégebruik.

“Wat doe je nou?”, vroeg huisgenoot P. Ik legde het uit, maar hij bleef ongerust naar dat minuscule bergje zout op mijn bordje kijken. “Dat is veel te veel”, zei hij. “Moet je kijken wat ervan overblijft. Dat is zonde van het zout!” Ik lachte hem hartelijk uit. “Het is maar zout”, zei ik. “Weet je wat dat kost? Een euro per kilo of zo...” Dat hielp niet. “Je gaat toch geen eten weggooien?”, riep hij. “Dat is verspilling!” Hij bleef met arendsogen naar mijn bord kijken, en toen ik wilde gaan afruimen gebeurde het onvoorstelbare: hij greep mijn bord en probeerde de overgebleven zoutkorrels terug te frommelen in de zoutbus. Van mijn onbedaarlijke geschater trok hij zich niets aan.

Zo ging dat wekenlang. Ik dat piepkleine bergje zout strooien, hij gemelijk toekijken en opmerkingen maken. “Dat is genoeg voor een wééshuis. Zonde hoor. Denk eens aan de zoutmijnwerkers.” Et cetera. Van de weeromstuit smaakte mijn eitje me niet meer. Ik moest een list verzinnen.

Zo gezegd, zo gedaan. De oplossing was simpel. Bij een winkel in kookspullen kocht ik een schattig klein zoutvaatje. Eureka! Ik vulde het en zette het naast mijn bord. Dapper stond hij daar tegenover die grote, lompe zoutbus, als David tegenover Goliath. “Kijk eens!”, zei ik triomfantelijk tegen huisgenoot P.

“Ha!”, zei hij. Afgunstig bekeek hij het zoutvaatje. Míjn zoutvaatje. Daar strooide ik het zout al op mijn eitje. Wat strooide mijn zoutvaatje zorgvuldig en netjes! Precies de goede hoeveelheid, met één tikje van mijn vinger! Vergenoegd keek ik de ontbijttafel rond. “Veel beter dan die stomme blauwe bus van jullie”, constateerde ik.

“Laat mij ook eens?”, zei mijn oudste zoon. En ja, daarna wilde de jongste het wonder ook wel eens proberen. Huisgenoot P liet zich ook niet onbetuigd. “Geweldig”, zei hij. En rond ging het vaatje weer, rond en rond, terwijl mijn eitje koud werd. Ik ga er nog drie bij kopen.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden