null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “‘Je bent niet goed bij je hoofd!’ roep ik tegen mijn tandenborstel”

Sylvia Witteman

Sylvia heeft een nieuwe elektrische tandenborstel aangeschaft, maar het luxe apparaat heeft geen goed nieuws over haar poetstechnieken.

Mijn elektrische tandenborstel was er zomaar mee opgehouden (nou ja, eerlijk gezegd had ik hem op de badkamervloer laten vallen, en niet voor het eerst ook). Hij bleek niet meer te reanimeren. Een nieuwe, dus. Ik keek niet op een paar centen, want ik ben in mijn jeugd zo slordig met mijn gebit omgesprongen dat ik nu dagelijks moet redden wat er te redden valt.

De nieuwe blijkt een wonder van techniek. Microtrillingen, zeven slimme poetsstanden, een poetsdruksensor en een interactief display, eventueel ook nog te verbinden met een app op mijn telefoon, maar aan dat laatste begin ik niet. Het leven is te kort om tandenborstels met een app te verbinden, besluit ik. Maar wat poetst dat ding geweldig! Mijn tanden worden schoner dan ooit, alsof je net van de mondhygiënist komt. Er is maar één probleem: dat interactieve display. Op het handvat verschijnt na het poetsen een gezichtje. Als je slecht poetst is dat een droevig gezichtje en als je goed poetst een blij gezichtje met oogjes in de vorm van sterretjes.

Dat droevige gezichtje kreeg ik gelukkig tot dusver niet te zien, maar het blije gezichtje ook niet. Ik krijg telkens een gezichtje met een half lachje, één opgetrokken mondhoek. Een mwah-gezichtje. Dat zit me dwars. Ik weet van mezelf dat ik een zorgvuldige poetser ben en nu moet ik me door mijn peperdure nieuwe tanden­borstel aan het twijfelen laten brengen? “Wat doe ik fout?” klaag ik tegen huisgenoot P. “Misschien poets je te hard?” vraagt hij. Maar daar is die sensor voor. Die laat een rood lampje branden als je te hard poetst. Daar sta ik weer te poetsen, met één oog schuin op dat lampje: het brandt goedkeurend groen. En toch krijg ik weer dat mwah-gezichtje.

De volgende ochtend, nieuwe ronde, nieuwe kansen. “Misschien wil hij dat je ook je tong poetst”, zegt P. Nee, dat doe ik al jaren, dus dat kan het ook niet zijn. Met de allergrootste zorg ga ik alle kwadranten van mijn gebit weer langs. Vier en een halve minuut lang, zie ik op het display. Wéér dat mwah-gezichtje. “Misschien vindt hij te lang ook niet goed”, oppert P.

Nog maar eens de gebruiksaanwijzing opslaan dan maar. ‘Na het poetsen geeft het display u informatie over uw poetstijd’, lees ik. Ja, dat heb ik begrepen, maar DIE INFORMATIE KLOPT NIET. “Je bent niet goed bij je hoofd”, roep ik tegen mijn tandenborstel. Ik zie mijn kinderen denken: die is zélf niet goed bij haar hoofd. “Laat het los”, zegt P. “Je weet van jezelf dat je goed poetst. Let gewoon niet meer op dat gezichtje.” Spottend voegt hij eraan toe: “Volg je hart!” Ach, hij heeft natuurlijk gelijk ook.

Die avond poets ik zonder erbij na te denken. Niet slordig, maar ook niet overdreven zorgvuldig. Ik kijk op het display, en daar is het lachende gezichtje, compleet met sterrenoogjes! Zie je wel dat ik het kan?! Tevreden klap ik mijn mond dicht. Er knarst iets. Er is een stuk van mijn kies afgebroken.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden