null Beeld

PREMIUMColumn

Sylvia: “‘Je kauwt niet eens! En we hebben notabene net gegeten!’ riep ik”

Sylvia Witteman

Huisgenoot P van Sylvia is af en toe net een beer. Hij blijft maar vreten en vreten. Tot groot ongenoegen van Sylvia.

Het universum heeft soms van die geestige kleine terechtwijzingen voor ons in petto. Zo gaf ik, ergens rond afgelopen Kerstmis, bij de ingang van de supermarkt een tientje aan een collectant voor een goed doel. Als dank kreeg ik een snoezig klein, veelkleurig doosje. “Er zit een groeisetje in voor een zonnebloem”, zei hij erbij. “Een tabletje geperste aarde en een zakje zaadjes.” Ik bedankte hem vriendelijk en liet het doosje in mijn boodschappentas glijden.

Thuis pakte ik de boodschappen uit en zette het doosje op de piano, zonder verdere concrete plannen. Ik heb voldoende ervaring met de ‘moestuintjes’ van de supermarkt om te weten dat zo’n groeisetje meestal een teleurstelling wordt. Je geeft ze twee keer water en dan vergeet je ze. Of je vergeet ze niet, maar de beloofde aardbeien, bonen en worteltjes weigeren alsnog op te komen uit dat minuscule tabletje aarde. Alleen zo’n vrolijk doosje weggooien doe je ook niet. Ik gooi sowieso veel te weinig weg, daarom ziet mijn huis eruit als een ontplofte kringloopwinkel. Maar dit terzijde.

Die avond zat huisgenoot P de krant te lezen met een zak chips erbij. Gedachteloos graaide hij in de zak en propte de ene handvol chips na de andere in zijn mond. Hij kruimelde er heel erg bij, op zijn trui en op de vloer. “Je káuwt ze niet eens!” riep ik. “En we hebben nota bene net gegeten. Je lijkt wel een beer!”

“Je hebt gelijk”, zei hij schuldbewust en met volle mond. “Haal alsjeblieft die zak chips weg en verstop hem ergens. Ik ben inderdaad net een beer. Ik zit maar te vreten en te vreten en ik proef het niet eens. Walgelijk. Het moet afgelopen zijn.”

Ik haalde de chips weg en stopte ze in een keukenla. Ik ben niet mijn broeders hoeder en ieder mens heeft het recht om de beer in zichzelf vrij te laten, maar als je man het vriendelijk vraagt, dan help je hem, nietwaar? Hij las verder in zijn krant, waarbij ik zijn hand af en toe onverrichter zake zag tasten naar de chipszakvormige leegte voor hem, op tafel. Ik lachte hem hardop uit. Arme beer!

Ik maakte me los van het tafereel en ging de afwasmachine uitruimen. Welke %#$&^% had er nou een grote kaaskorst in het bestekbakje meegewassen? Zeker ook die beer weer... Ik draaide me om naar huisgenoot P, klaar om te gaan foeteren. Maar nog voor ik iets gezegd had, keek hij mij zo benauwd en vol schuldgevoel aan dat ik ervan schrok. Op tafel lagen zwarte kruimels. “Ik heb iets heel beerachtigs gedaan”, bekende hij. Hij hield het fleurige doosje in de lucht. “Ik dacht: daar zit een bonbon in, of een chocolaatje. En toen heb ik er een hap van genomen...”

Ik heb de chips maar weer uit de keukenla gehaald. Arme, arme beer.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden