null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “‘Jullie kúnnen natuurlijk ook zelf koken’, zei ik.  En weg was ik”

Sylvia Witteman

Sylvia gaat een paar dagen weg en haar kinderen en huisgenoten moeten voor zichzelf zorgen. Maar koken blijkt een lastige opgave voor ze.

Ik ben in een opwelling voor een paar dagen op reis gegaan met mijn jongste zus, op de bonnefooi naar de Ardennen. Huisgenoot P en de jongens heb ik thuisgelaten. Moet kunnen toch, drie mannen van 56, 20 en 18? “Maar wat moeten we dan eten?” riep de jongste me bij wijze van roerend afscheid achterna. Als ik er niet ben, halen ze meestal iets bij de snackbar of ze bestellen pizza of Thai. “Jullie kúnnen natuurlijk ook best eens zelf wat koken”, antwoordde ik. En weg was ik, de vrijheid tegemoet.

‘En? Wat hebben jullie gegeten?’ appte ik de eerste avond in de gezins-app. ‘Papa heeft pasta gekookt’, antwoordde mijn oudste zoon. ‘Het was heel vies. Alles plakte aan elkaar en er zat geen zout in’. Nou ja, morgen storten ze zich ongetwijfeld alsnog in de open armen van thuisbezorgd.nl, bedacht ik terwijl ik een Ardens biertje inschonk.

Maar het liep anders. De volgende middag belde mijn zoon, net terwijl ik zo’n beroemd oud kasteel in liep. ‘Ik wil straks stamppot rauwe andijvie maken, kun je even zeggen hoe dat moet?’ Nou, dat is niet zo moeilijk: ‘Koop maar voorgeschilde aardappels’, zei ik. ‘Die kook je in gezouten water gaar. Intussen bak je spekjes uit. In de vriezer is nog jus, die ontdooi je. Dan giet je de aardappels af, een scheut hete melk erbij, stampen, en de andijvie en spekjes erdoor roeren en klaar is Kees’.

De hele namiddag kreeg ik bezorgde appjes. ‘Hoe lang moeten de aardappels? Hoeveel andijvie?’ Ik kreeg een foto van de bakkende spekjes. ‘Zijn die al klaar? Moet de melk er nu bij?’ Ik had het er maar druk mee en mijn zusje lachte zich rot. Nou ja, haar zoontje is pas twee, dus zij krijgt het allemaal nog voor de kiezen. En ík kreeg die avond een trotse foto van geslaagde stamppot. Dat dan weer wel.

Nu zullen ze toch vandaag wel pizza bestellen, dacht ik de volgende ochtend. Maar niks hoor, mijn zoon had de smaak te pakken gekregen. ‘Vanavond maak ik kippenpootjes met pilavrijst’, kondigde hij vastberaden aan. ‘Wat voor kruiden moeten er op de kip? Hoe heet moet de oven? Hoe weet ik of ze gaar zijn? Hoeveel boter moet er in de rijst? Hoe fruit ik een ui?’

Ik legde het allemaal uit. Dat duurde lang. Daarna ging ik met mijn zus op een terrasje zitten, in de zon. Daar kwamen de appjes weer: ‘Hóórt die kip er zo uit te zien? Hoeveel zout moet erop? Kan ik rozemarijn met een schaar knippen? Waarom rookt de oven zo? Hoe weet ik nou of de rijst gaar is? Kan het ook zonder knoflook, want die is op?’ Et cetera.

Ik houd mijn hart vast. Wie weet wat hij morgenavond weer wil koken. Vast lamsbout met gratin en ratatouille, daar is hij dol op. Dan zit ík hier de hele dag te appen, midden in die mooie Ardennen. Leuk dat hij eindelijk leert koken, maar echt vakantie is dat voor mij natuurlijk niet.

Ik denk dat ik morgen maar weer eens op de trein stap, naar huis.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden