null Beeld

PREMIUMcolumn

Sylvia: “Neem nóóit een kat met lang haar”

Sylvia Witteman

Voor de kattenmensen onder ons heeft Sylvia een goed advies, na een lelijke val thuis.

Als ik een goede raad mag geven: neem nooit een kat met lang haar. Echt niet. Ook niet als hij/zij gratis is (zoals indertijd onze Lola). Ook niet als het om een jong, ontroerend pluizenbolletje gaat (zoals indertijd onze Lola). Nee, wanneer men zo’n snoezig, wollig wezentje aanbiedt, maak dan dat je wegkomt, al kijkt het diertje tussen al dat pluis nog zó vertederend uit de oogjes.

Katten houden zichzelf schoon, allemaal leuk en aardig, alleen is het niet waar. Ja, in eerste instantie wel. Toen onze Lola nog jong en lenig was hield ze die vacht netjes in orde. Prima, zo’n kat heeft verder toch niks te doen. Dat ging jaren goed. Maar Lola werd een dagje ouder, een beetje minder lenig ook, misschien, en nog een tikje suffer dan ze altijd al geweest was. Hoe dan ook, ze hield haar vacht niet meer netjes. Er kwamen klitten in. We probeerden haar te kammen, maar dat wilde ze niet. Lang verhaal kort: Lola moest geschoren worden. In de kattensalon werd ze fluks en deskundig uit haar dikke, vervilte jas geholpen. Maar daar was de beruchte kink in de kabel: onze andere poes, Siepie, herkende Lola niet meer zonder al dat pluis en besloot per ommegaande dat dat kale wezentje De Vijand was. Oorlog. Er kwam een hekwerk op de overloop aan te pas, een kattenpsychiater, een miljoen kattensnoepjes, en na vele weken, máánden, raakten onze katten eindelijk weer verzoend. Pfoe. Nooit meer scheren, dat was duidelijk.

Maar ja, die vacht groeide aan. Jammer Lola, dat je niet gekamd wilt worden, het moet tóch. Elke keer die worsteling met die onwillige kat en die ellendige klitten. Twee jaar lang was het kammen een martelgang voor ons en voor haar. Maar toen kreeg ik een tip: er bestaat een spray waarmee de klitten makkelijk uit de vacht gaan. Ik had weinig hoop, maar kocht de spray toch. “Daar gaan we weer, Lola”, zei ik. Ik zette haar op de keukenvloer en sprayde haar royaal in. Halleluja! De kam vloog door het kattenpluis als een heet mes door de boter. Verbijsterd keek Lola me aan met haar domme, gele knikkers. Juichend volbracht ik het voorheen zo ellendige klusje. “Klaar!”, riep ik na luttele minuten. Ik stapte opzij om het resultaat te bewonderen, gleed uit en smakte languit op de keukenvloer, mijn hoofd tegen de radiator. Mijn zoon, die op het lawaai afkwam, slipte ook en knalde tegen de grond. Daar lagen we. Wat was hier aan de hand? Ik tastte over de keukenvloer. Spekglad. “Het is dat spul...”, jammerde ik. “Die spray...” Op handen en voeten, als beginnende schaatsers, kropen we over de glibberige vloer. Daar was huisgenoot P.: “Wat doen jullie?”, kon hij nog net vragen voor ook híj ten val kwam. Dus luister naar mijn goede raad: neem nooit een kat met lang haar.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden