null Beeld

PREMIUMcolumn

Sylvia: “Woedend staat mijn zoon voor de spiegel aan die prop te sjorren”

Sylvia Witteman

Sylvia's zoon draagt nooit een das maar nu moet hij er toch echt eentje om en dat levert de nodige problemen op.

“Waar is papa? Ik heb zijn hulp nodig!”, roept mijn oudste zoon paniekerig terwijl hij de keuken in komt rennen. Verbaasd kijk ik op van een selderijknol. Mijn zoon heeft een goede verstandhouding met zijn vader, maar zit meestal niet urgent op zijn hulp te wachten. “Papa zit in Brussel”, zeg ik naar waarheid. “Wat is er dan? Kan ík je niet helpen?” Hij kijkt moeilijk. “Kun jij een stropdas strikken?”, vroeg hij. En, na een blik op mijn gezicht concluderend: “Nee dus...”

Een stropdas strikken? “Moet je een das om dan?” vraag ik. Hij knikt somber. “We hebben zo een feestdiner bij Sam thuis en iedereen doet jasje-dasje.” Ik lach. Wat bezielt die jongelui om zo’n onding om hun nek te knopen? Het zit alleen maar in de weg, zeker tijdens het eten. Zelfs huisgenoot P, die toch echt wel aan dassen is gewend, laat hem regelmatig in de soep hangen. Vaag komt een herinnering aan mijn kindertijd boven: mijn vader die zijn das strikt. Het moet onnoemlijk lang geleden zijn geweest, want vanaf de vroege jaren zeventig droeg mijn vader alleen nog spijkerjasjes en T-shirts. Uiteraard zonder stropdas. Hij haatte dassen.

Intussen staat mijn zoon ongeduldig te trappelen. “Dan zoek ik wel even op hoe het moet. Waar heeft papa zijn dassen? O, hier. Welke zal ik nemen?” Met het oog op die soep kies ik een niet al te chic exemplaar uit, terwijl mijn zoon op YouTube ‘stropdas strikken’ intikt. Nou, daar gaat-ie dan. Ingespannen tuurt hij op het scherm van zijn telefoon, terwijl hij de strijd aanbindt met die das. “Zo...”, prevelt hij. “Nee, zó. Hier onderdoor, en dan hier overheen, en dan... nee, wacht... ho, en dan moet die hier doorheen, en...”

Onder zijn kin bevindt zich inmiddels een ingewikkelde, losse kluwen waar in de verste verte geen knoop te bekennen valt. Hoopvol kijkt hij in de spiegel. “Hoe kan dat nou?”, zucht hij. “Ik heb toch precies gedaan wat ze zeiden? Hè, @&%#$, en ik bén al te laat!” Ik werp een blik op zijn schermpje. “O, maar je hebt ook een dubbele Windsor geprobeerd!” roep ik. Die is berucht om zijn moeilijkheid. Doe nou een simpele knoop!” “Nee, ik wil de mooiste”, spreekt hij verbeten. Ongeduldig trekt hij de das los en begint opnieuw. Na een paar minuten geworstel verschijnt in zijn hals een prop textiel ter grootte van een tennisbal, waar een piepklein puntje das onderuit steekt. Woedend staat hij voor de spiegel aan die prop te sjorren. “Ik geef het op”, roept hij. “Ik móet nu weg. Wat een onzin ook!” Ruw trekt hij de das van zijn nek. “Groot gelijk hoor”, zeg ik. “Je bevindt je in goed gezelschap. Prins Claus had ook een hekel aan dassen. En opa...” Maar hij is al weg.

Ik raap de das van de vloer en tik ‘das strikken simpel’ in op Google en vind iets dat ‘de kleine knoop’ heet. Die blijkt inderdaad doodsimpel. Tevreden kijk ik in de spiegel. Die das staat me verbazend goed. Ik denk dat ik voortaan maar dassen ga dragen.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden