null Beeld

PREMIUMcolumn

Tessa: “Heb ik haar met een enkeltje Schiphol uit het nest gestoten?”

Tessa Leuwsha

Tessa’s dochter studeert sinds een jaar in Nederland, maar dat verandert niets aan hun rollenpatroon.

“Hoezo te zwaar voor mij?” Mijn dochter kijkt me aan met die typische dochter-met-nog-één-been-in de puberteit-blik, vol ergernis en ongeduld. Twintig is ze nu, sinds een jaar student in Nederland, en het blijft me verrassen hoe een volledige oceaan en twaalf hele maanden niks hebben veranderd aan ons rollenpatroon. Ik ben de moeder, zij de zich uit het dorp Paramaribo en het warme familienest loswekende dochter. Ze is nog steeds aan het landen in de grote stad Amsterdam, die eigenlijk een iets groter dorp is, weet ik, want ik kom er op straat geregeld bekenden tegen, ook weer tijdens dit bezoek, maar dat moet ze vooral zelf ontdekken.

Ze gaat meedoen met crossfit-games. Volgens Google is dat een sport om fit, sterk en gezond te worden, maar het moeten liften van je eigen lichaamsgewicht in kilo’s kan, als je het niet goed doet, nogal wat van een prille ruggengraat vergen. Een knokker was ze altijd al, dit te vroeg en spontaan geboren kind. Op haar Surinaamse geboorteakte staat haar vader als vroedman vermeld: er was geen tijd meer om het ziekenhuis te halen.

“Ik weet heus wel hoeveel ik kan tillen, hoor!” zegt ze er snibbig achteraan.

Dat ik maandelijks het lesgeld betaal, daar heb ik het niet over. Dat is een schijntje, wetende dat het mijn knagende moederhart sust. Want hoewel ze zelf klaar was voor de grote wijde wereld: heb ik haar met dat enkeltje Schiphol niet uit het nest gestoten? Generaties lang gaat het al zo in Suriname: studeren doe je bij voorkeur in Holland, het land van melk en honing, mits je het met bijbaantjes kunt bolwerken. Maar in haar eerste winter donderde ze al van die donzige wattige wolk. Het was koud, nat, en net uit met haar - altijd wat glazig kijkende - vriendje.

Dus ik trok die zondagmiddag naar de sportschool om naar ‘de games’ te kijken. Gebeeldhouwde lichamen, pompende muziek. Onmiddellijk overviel me een soort oermoedergedrag: jas uit en aanmoedigen maar. Dochter en haar sportmaatje vormden gelukkig een puik team. Mijn moederhart juichte toen ze links en rechts goedkeurende highfives kreeg, volledig opgenomen in haar nieuwe sportfamilie.

Met mijn jas weer aan, zwaaide ik naar haar vanaf de andere kant van de zaal. Ze was druk aan de praat, zag me niet, en dan toch opeens: beide handen zwaaiend in de lucht, een glimlach van oor tot oor.

Schrijver en documentairemaker Tessa Leuwsha (55) woont en werkt in Paramaribo. Ze is getrouwd en heeft twee volwassen kinderen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden