null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Wieke: “Alles zien wij, in onze uitkijkpost”

Wieke Biesheuvel

Wieke vertelt waarom haar keuken haar favoriete plek in haar huis is.

We zitten graag in onze keuken, vijf meter van de stoep, die grenst aan de voortuin. We zien dan iedereen die voorbij komt en iedereen ziet ons. Dat is me toch leuk. In Mook kenden we dat niet, daar zagen we niks.

We hadden van onszelf nooit gedacht dat we gluurders zouden worden. Wat zeg ik, gluurders? Dat heeft nog iets stiekems. Nee, wij kijken zonder enige terughoudendheid naar de passanten. We maken ook vrienden op die manier. Zoals met de kinderen op de school naast ons. We zwaaien naar elkaar. De dochter van een vriendin zit daar ook op school en als ze haar handdoek voor gym is vergeten, haalt ze er eentje bij ons. Alleen, toen ik haar een roze koek gaf, blééf ze die handdoek vergeten. Er valt niet tegenop te rozekoekeren. Maar gezellig is het wel.

Wij kennen ook bijna iedereen die zijn hond uitlaat. Complimenten voor de Noordwijkers: ze hebben allemaal zakjes bij zich. Je ziet vrijwel nooit een drol op straat. Er staan overal speciale prullenbakken voor die zakjes met inhoud. Heel anders dan toen ik nog honden had. Altijd zo’n lauwwarm gebak in een zakje en dat in je jaszak. Ik heb vast weleens verteld hoe iemand mijn regenjas leende en dat daar nog zo’n vergeten zakje inzat. Ingedroogd, dat wel, maar toch best wel smerig.

Vanochtend was het rustig op straat. Iedereen zat natuurlijk op het strand. Gelukkig liep er toch een man langs. Commentaar hadden we niet, omdat er werkelijk niets op hem aan te merken viel.

“Heb jij misschien een mening over die meneer?” vroeg ik Rob. Nee, niet echt iets zinvols, vond hij, of het moest zijn dat hij misschien een toupet droeg. Totdat we zagen dat hij een lange lijn vasthield, en daar zat een piepklein, cavia-achtig hondje aan vast. Het diertje deed een lange plas tegen ons tuinhek. Toen zag zijn baasje ons en schrok een beetje. Wij gebaarden van ‘geeft niks hoor’ en ik wilde nog roepen dat het een ander verhaal zou zijn als hij zelf tegen ons hek zou plassen. Ik weet ook niet waarom het van een hond minder erg is dan van een mens.

Wij zien alles, in onze uitkijkpost. We weten wanneer onze overburen nieuwe huurders hebben in hun zomerhuisje (“goh, wat veel tattoos, zie je dat?”), en horen dat een andere buurvrouw ruzie heeft met de glazenwasser. Dat die mooie moeder alweer zwanger is. Dat de buren op nummer zoveel hun ouders op bezoek hebben en jeetje, wat blijven die lang, vind je ook niet? Dat zeggen we dan tegen elkaar. En dat logees en vis drie dagen fris blijven.

Waar moet dat toch heen met ons? Glijden wij af naar een bedenkelijk niveau? Maken wij niks meer mee? Best wel, maar dat ochtendritueel met kijkplezier is gewoon lekker. Wij hebben geen abonnement op Story, dus je moet wat.

Een jolige vriendin gaf ons geraniums, zodat we daar achter zouden kunnen zitten. “Ik hoop niet dat dit iets blijvends is”, zei ze er, een beetje ongerust, bij. Als het aan mij ligt wel. Zeg nou zelf, als je op een terras zit, bekijk je toch ook iedereen? Zien en gezien worden? Daar gaat het dan toch om? Onze keuken is nu ook een soort terras. En hartstikke goedkoop. Die geraniums staan buiten in een pot, want als ze voor het raam staan zien we niks meer…

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden