null Beeld

PREMIUMcolumn

Wieke: “Als er nu nog iemand naar tegen mij doet, ga ik gillen”

Wieke Biesheuvel

De lease-auto van Wieke zorgt voor een hoop hommeles en daar is ze goed klaar mee.

Onze lease-auto is nog geen twee jaar oud, dus wat kan je voor narigheid verwachten? Veel. Hij is al vier keer bij de garage geweest. Voordat je iemand aan de lijn hebt van de alarmcentrale van dat automerk, ben je vele akelige muziekjes van het genre ‘moord-in-de-parkeergarage’ verder.

Goed, hij deed het steeds weer. Maar dan sta ik zondagavond, na een dag klussen in Ermelo (daarover een andere keer, want klussen in Ermelo blieft uitleg) bij mijn auto om naar huis te rijden en hoor een onheilspellende ratel. Ik bel de alarmcentrale van dat automerk. Lange wachttijd, zo wordt gemeld. De ANWB dan maar. Binnen een half uur komt er een aardige meneer. Maar hij kan niks uitlezen op zijn iPad. Alles is geblokkeerd door die autofirma. Van Bochane, ik ga ze gewoon noemen ook. “Het is de versnellingsbak!” weet hij, “zo klinkt het!” Dan toch maar weer de alarmcentrale van Bochane gebeld. De ANWB-meneer wacht tot ik beet heb. Want, zo zegt hij, “ik kan ook wel regelen dat u thuiskomt!” Met zo’n schat wil je je toch verloven?

Eindelijk. Een mens aan de telefoon. Er komt iemand, zo wordt beloofd. Een uur later komt er een oplegger van een bergingsbedrijf. De man rijdt mijn ratelende auto erop, en ik kan met hem meerijden in de cabine. “Gaan we nu naar Noordwijk?” vraag ik. Dat is naïef, zo blijkt. We gaan naar het dichtstbijzijnde filiaal van een club in Harderwijk, die vervangende auto’s heeft, en morgen wordt onze auto weggebracht naar de dokter. “Waarheen?” vraag ik. Dat weet hij niet. Ik moet morgen maar met Bochane bellen, die weten dat. Voor nu denk ik maar aan één ding: HOE kom ik thuis? Bij het bergingsbedrijf krijg ik een auto. Het is al bijna donker als ik Noordwijk binnenrijd en als er nu nog iemand naar tegen mij doet, ga ik gillen.

“Wáár is onze auto?” vraagt Rob. Weet ik veel? De enige die het zou kunnen weten is Joost en die woont hier niet. Ik ga naar bed. De volgende ochtend ga ik bellen. Bochane heeft ervoor gezorgd dat ze een hele batterij kastjes hebben klaargezet, met daar tegenover wat vers gemetselde muren, zodat ze me twee dagen heen en weer kunnen sturen. Gek word ik van ze. Dan zegt iemand dat hij er persoonlijk voor zal zorgen dat onze auto op transport naar Noordwijk komt. En dat daar een vervangende auto zal zijn. Want die ik nu heb is niet van Bochane, die moet morgen terug.

Helaas, de man heeft een sprookje verteld. Nadat ik in huilen ben uitgebarsten, gaat iemand anders van Bochane iets regelen, nadat hij heeft gemeld dat er van een transport naar Noordwijk geen sprake kan zijn. Blij belt hij me terug met de feestelijke mededeling dat ik de vervangende auto nog een dag mag houden, als hij morgen maar bij Bochane Harderwijk is, waar een andere vervangende auto klaar staat, tot onze auto gemaakt is. Ene Michael gaat mij daar ontvangen. Harderwijk!!! Rob ontploft. “IK GA NIET NAAR HARDERWIJK!” buldert hij. Ik heb inmiddels door dat het niet anders kan. Vanwege allerlei protocollen en contracten. “Ik ga wel!” zeg ik. Zo klaar met die kasten en muren.

En nu maar hopen dat ik niet in een bende pyromanen beland die hooibalen in de fik steken langs de snelweg. Eindelijk, Harderwijk, waar Michael vertelt dat het hartstikke druk is, personeelsgebrek, vakantietijd, ze worden helemaal gek, maar natuurlijk gaat hij mij helpen. Auto staat klaar. Onze auto is ernstig kapot en staat nu, by the way, in Apeldoorn. Er is een onderdeel besteld en hij weet niet wanneer dat komt. Dus tot ze dat wél weten, krijg ik deze auto. Thuis wacht een mailtje van het andere verhuurbedrijf: ik krijg een boete: een dag te laat ingeleverd. Dacht het niet. Krijg de klere maar. Echt nooit meer een lease-auto! En wat heb ik een heimwee naar mijn trouwe Toos, die nu ergens in Afrika is. Daar wil ik nu ook heen. Toos zoeken.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden