null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Wieke: “Als we de oppashond ook nog kwijtraken, hebben we een probleem met zijn baas”

Wieke Biesheuvel

Wieke laat met een vriendin de honden uit op het hondenstrand. Plots is er eentje verdwenen...

Wij hebben een hondenstrand in Noordwijk. Nu heb ik geen honden meer, maar soms komen er honden op bezoek. Zoals gisteren, een vriendin met haar chocoladekleurige labrador Boris, met ook nog een oppashond. Eveneens een chocoladekleurige labrador: Wolf.

Boris en Wolf op een warme dag tussen blote mensen en kinderen uitlaten kan en mag vanzelfsprekend niet, dus begeven wij ons naar het hondenstrand. Daar lopen wel een miljoen honden, waaronder zeker vijftig chocoladekleurige labradors. Boris blijkt graag weg te lopen om vervolgens te doen alsof hij daar echt niets aan kon doen. Hóe vind je je hond terug in die zee van labradors – van wie er zeker vijf ook Boris heten - en andere honden die over elkaar heen buitelen van de pret?

Nadat we ons suf hebben geschreeuwd, zegt iemand: “Als jullie teruggaan naar de auto, zit hij waarschijnlijk daar.” Wolf, die niet aan wegloopspelletjes meedoet, sjouwt braaf mee, voor de veiligheid aangelijnd, want als we die ook nog kwijt raken, hebben we een probleem met zijn nu vakantie-vierende baas. “Als hij nou maar niet verdronken is!” sombert vriendin. Een man in een leren string, met een chihuahua in zijn armen, schiet ons aan. “Ik weet precies wat jullie doormaken!” leeft hij mee, met nog net geen tranen in zijn ogen. En verhaalt over zijn vorige chihuahua, die een paar jaar geleden verdronk. Net wat we nodig hadden. Op naar de parkeerplaats. “Zoeken jullie een labrador?” vraagt iemand, en hij wijst naar een auto. “Kijk, daar, onder die auto zit er eentje!”

Daar ligt Boris, lekker in de schaduw van mijn auto. We lijnen hem aan en gaan terug naar het strand, want we waren er nog maar net. Daar worden we bijna omhelsd door de man in de string met zijn chihuahua. “Ik had zo met jullie te doen!” jammert hij, “want als je hond voorgoed weg is, heeft het leven geen zin meer toch?” Nou... zover gaan onze gedachten niet. Maar de zijne wel. Nogmaals krijgen we het verhaal over zijn verdronken chihuahua. Nu met veel details. Hoe het diertje was aangespoeld en hoe erg het was om hem te moeten identificeren. “Ze heeft de mooiste crematie gehad die ik kon bedenken”, vertelt hij aangedaan, en hij huilt een beetje. Een witgelakt kistje met messing handvaten en een roze satijnen bedje erin. Hij had zijn vrienden uitgenodigd voor een bijeenkomst om het hondje te gedenken, maar wat denk je? Niemand kwam, behalve zijn moeder. De anderen vonden het onzin. Het idee, met z’n allen naar de crematie van een hond, vonden ze belachelijk.

“Dan weet je wie je vrienden zijn, hè?” zegt hij bitter, “op een dier kun je vertrouwen, op mensen nooit!” “Hoe heette je hondje?” vragen wij. “Bonny!” Hij slikt weer iets weg. Bonny staat in een mooie urn op een kastje dat nog van zijn oma was. “Als het huis in brand staat, is Bonny de eerste die ik meeneem”, zegt hij. “En natuurlijk deze!” Liefderijk klemt hij zijn huidige chihuahua tegen zijn borst. “Dit is een mannetje. Dat is beter, want anders ga je maar vergelijken, hè?” Wij knikken begrijpend. Hoe heet deze trillende chihuahua? Leroy. Oké. Nou, dag Leroy en baasje, tot ziens en het ga jullie goed. En pas op in de golven hè, Leroy?

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden