null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Wieke: “Eigenlijk wil ik graag weer fietsen, maar ik durf niet meer”

Wieke Biesheuvel

Een jaar geleden is Wieke hard van de fiets gevallen, met alle gevolgen van dien.

Met bewondering kijk ik altijd naar voetbalsters, die enorm heftig vallen en meteen weer opspringen. Vorig jaar viel ik van mijn elektrische fiets. Ik wilde even naar de super. Stapte op, constateerde dat het heel zwaar ging, keek achterom, of er misschien een takje in mijn achterwiel zat, en baf, daar lag ik op de straat. En niet zomaar baf, gewoon heel erg baf, met veel pijn in mijn onderrug. Voorbijgangers hesen me overeind, iemand ging Rob waarschuwen en zo strompelde ik naar huis. Het bleek dat ik was weggereden met de versnelling op de hoogste stand. Wekenlang pijn in mijn rug gehad. Het is nog steeds niet helemaal weg, maar ik kan alles weer. Inmiddels is dit voorval een jaar geleden en die fiets staat er maar.

Eigenlijk wil ik graag weer fietsen, maar ik durf niet meer. Ik krijg al maagpijn als ik naar hem kijk. Een dijk van een onverwerkt trauma dus. Verkopen? Rob heeft een beter idee: onze oudste kleindochter doet volgend jaar eindexamen en zal waarschijnlijk thuis blijven wonen als ze met haar studie begint. Dan is die fiets handig voor haar. Ook weer opgelost. Nou ik nog. Want o, wat mis ik een vervoermiddel dat je even pakt voor een boodschap. Zeker nu Toos Toyota ergens in Afrika rondrijdt zonder mij.

Dan kom ik een mevrouw op een knalblauwe driewieler tegen bij de oudpapiercontainer. In een knalblauwe jas, met een rood hoedje op haar jolige hoofd. Een mand voorop, versierd met kunstbloemen. Wat een leukerd! Zowel die vrouw als haar fiets. “Ik ben er zo waanzinnig blij mee”, vertelt ze. “Nu ben ik nooit meer bang om te vallen!” Ik vraag hoe oud ze is. Dat durf ik best. Als je zoiets maar lachend vraagt en meteen zegt dat je dacht dat ze 60 was in plaats van 80. 74 is ze, net als ik.

Ik leg het twee vriendinnen voor, met wie ik op een avond op het strand zit te eten. “Een driewieler?”, gieren ze. “Dan zet je jezelf wel meteen neer in een heel oud hoekje!”

“Nou én? Het kan mij geen bal schelen of iemand denkt: kijk die ouwe taart op haar driewieler, het zal in die bovenkamer ook wel niet sporen.”

“Dat denkt iedereen toch al, dus dat maakt niks uit”, vinden mijn vriendinnen (daar moet je het echt van hebben als je een driewieler overweegt).

De enige die het niet gek vindt, is Rob. “Neem wel een elektrische”, vindt hij. “Met een helm.”

Ja dág! Het wordt toch al steeds gekker in dit land. Straks moet je nog een helm op als je gewoon een wandelingetje wil maken. Op een driewieler lig je hartstikke stabiel op de weg. Nu ik erop let komen er best veel mensen op een driewieler voorbij, die een stuk jonger zijn dan ik. Kortom, ik denk er serieus over na. Maar dan zie ik de prijzen. Daarvan kun je twee keer heen en weer naar Zambia, in de businessclass. En toch, hè: als ik nu eens gewoon de tijd zou nemen, en in een paar jaar zeker tien keer heen en weer naar Zambia zou fietsen? Dan heb ik het er toch ruim uit? Rob verklaart me voor gek. “Je bent nu na een simpel duintopje al buiten adem.” Klopt. Misschien maar niet naar Zambia dan. Gewoon naar de super en de bakker, op een veilige driewieler, zonder valpartijen. Ik ben al bijna om. Nog even sparen.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden