null Beeld

PREMIUMColumn

Wieke: “Het is martelen, omdat ik de fruitvliegjes laat waterboarden in die troep”

Wieke Biesheuvel

Van een huis vol vliegjes wordt niemand blij, ook Wieke niet. Gelukkig weet ze raad en gaat ze gewapend met schoonmaakmiddelen en fruit aan de slag om haar huis fruitvliegvrij te maken.

Ja hoor, de fruitvliegen zijn er weer. Als je niet weet hoe het moet, je voortplanten, kijk dan de kunst af bij deze insectjes. Dat doet niemand ze na qua snelheid en hoeveelheid. Lenig zijn ze ook. Probeer er maar eens eentje plat te slaan. Lukt niet. Ze weten precies hoe ze moeten vliegen om je gemep te ontwijken.

Hebben ze nut? Nee. Niks heeft nut in de natuur. Het is een kwestie van eten en opgegeten worden en dat is behoorlijk geniaal op elkaar afgestemd. Totdat de mensen werden uitgevonden, de grootste miskleunen aller tijden. Wie echt totaal niet nuttig zijn voor de natuur? Wij. Omdat we ons overal mee bemoeien. Zonder ons zou de aarde een lustoord zijn.

Helaas, ik ben er nu eenmaal en omdat ik de vliegjes niet in de keuken wil, ga ik aan de poets. Ze zitten overal. Op en in het koffieapparaat, broodrooster, waterkoker en op handgrepen van de kasten. Ik las dat ze gek zijn op vieze vaatdoekjes. Klopt. Die heb ik altijd liggen, met het idee dat het nog wel een dagje kan. Ze leven zich in en op dat gore doekje hartstochtelijk uit en als ik de vuilnisbakken opendoe, komen mij hele wolken tegemoet. Eerst schaaltjes klaarmaken met wijn, honing en overrijpe stukjes fruit. Afdekken met plastic folie. Gaatjes in prikken, zodat ze er in kunnen, maar er niet meer uit. Nu de zakken vuil naar de kliko’s. De vuilnisbakken en hun deksels schoonmaken. In die deksels zitten honderden larfjes in wording. Net kleine pitjes. Buiten spuit ik ze weg met water en de deksels laat ik drogen in de zon.

Na deze gigantische poetsklus ga ik bij mijn lokbakjes kijken, dat vreselijke vagevuur voor fruitvliegjes. Mijn prutje werkt, er zitten er al een aantal in. Vanaf nu kan ik geen enkel restje eten laten liggen. En ik moet mijn gedrag bijstellen, qua huishoudelijke hygiëne. Dat valt om de dooie dood niet mee. Als er een aardbei op de grond valt, pak ik die en eet ’m op. Die rode vlek op de grond? Komt morgen wel. Of niet. Zo zit ik in elkaar. Maar dat kan niet, als fruitvliegen je keuken hebben gekraakt. Elke dag dweilen dus.

Wij staan bovenin de voedselketen. Er is een pikorde als het gaat om wie welk wezen opeet. Maar wie eet ons eigenlijk op? Een enkele ijsbeer, of een leeuw. Verder wanen wij ons superieur. Wie vermoordt ons nou, zonder het logische opeten erna? Dat moorden doen wij gewoon zelf en daarna rennen we hard weg. Wat zijn wij een vreselijke soort en ik ben geen haar beter. Kijk mij nou met mijn bakjes ellende voor de fruitvliegen: het is martelen, omdat ik ze laat waterboarden in die troep.

Omdat de vliegjes een hekel hebben aan wind, zet ik alle deuren tegen elkaar open. ‘Grijp jullie kans! Vlieg weg, dan hoeven jullie niet in mijn bakjes!’ roep ik. Ik weet niet of ze oren hebben. Maar als ze die hebben, begrijpen ze natuurlijk weer niet wat ik zeg. Leermoment van deze dag: het gezegde ‘zij doet geen vlieg kwaad’, gaat voor mij niet op. Met mijn enge bakjes ben ik de schrik van fruitvliegjes, maar ik voel me wel een groot mispunt.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden