null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Wieke: “Ik ga maar eens een Alzheimer test doen”

Wieke Biesheuvel

Wieke wordt steeds vergeetachtiger. Ze begint aan zichzelf te twijfelen en doet een test op de Alzheimersite.

“Pinnen of contant?” vraagt de groentevrouw.

“Pinnen”, zeg ik en haal wat flappen tevoorschijn.

“U zei pinnen!” zegt ze.

“O echt? Ik bedoel contant, sorry!”

Ze vindt het geen probleem. Ik stop het doosje aardbeien in mijn tas en zeg: “dáág, tot de volgende keer!”

“Uh… en de asperges wilt u niet meer?” vraagt ze, olijk knipogend.

Jemig. Zou ik zomaar vergeten waarvoor ik kwam. De asperges. Naar de slager aan de overkant. Ik wil ham voor bij het witte goud. En wat heeft deze man bakken vol lekkere salades. Ik bestel wat bakjes en o ja, vier plakken ham natuurlijk.

“Tasje mevrouw?”

“Nee hoor, ik heb zelf een tas”, is mijn antwoord met duurzaam tintje.

“Mevrouw, uw ham!” roept hij me na. Mozes kriebel, is dit slordige gedoe chronisch aan het worden?

Buiten zoek ik me ongelukkig naar mijn auto. O ja, die staat nog in de parkeergarage. Thuis zit Rob klaar met Bossche bollen. Daar was ik wel aan toe. Terwijl ik de soes leeg lepel, vraag ik: “Hoe heet die man van Op1 nou ook alweer? Met Fidan?”

Fidan onthoud ik wel, zo’n leukerd. Maar haar kompaan ken ik jaren langer dan Fidan zelf en ik weet dus echt niet meer hoe hij heet. Tot mijn opluchting kan Rob er ook niet opkomen. We zoeken het op. Tuurlijk. Sven Kockelmann. Dan zegt Rob: “Jij ziet het gewoon niet hè?”

“Wat niet?”

“Kijk eens om je heen?”

Ik kijk en snap niet waarover hij het heeft. Dat hij de woonkamer qua opstelling compleet heeft veranderd, is mij al een uur lang ontgaan.

“Weet je nog hoe ik heet?” vraagt hij. Dan belt de kapper. Waar ik blijf. Dat is toch morgen pas?

Nu ga ik toch die test op de Alzheimersite eens doen. In vijf gradaties moet ik aangeven wat in mijn geval klopt. Of ik de naam vergeet van degene die zich voorstelt. Altijd. Mijn hele leven al. Of ik weet wat ik uit de koelkast ga pakken als ik er heen loop. Meestal wel, maar ook weleens niet. Of ik links en rechts uit elkaar kan houden. Soms niet. Niet meer weten of ik het gas heb uitgedaan? Al sinds de vorige eeuw rijden wij op de eerste vakantiedag even terug om dat te checken. Iets eruit flappen en achteraf bedenken dat het beledigend had kunnen zijn? Ja. Sinds de kleuterschool al. Het gaat maar door. Resultaat? Dat mijn geheugen voor verbetering vatbaar is. Klopt. Ook dat is al mijn hele leven het geval.

Zoon komt langs en Rob vertelt hem over mijn test. “Weet mama dat ik haar zoon ben en weet ze dat we haar zo weer weg brengen?”

Er komt geen eind aan de zogenaamde geestigheden. Bij alles wat ik zeg, roepen ze: “Dat zei je net ook al”. Ben ik misschien toch langzaam aan het dementeren? Eigenlijk maak ik me best zorgen. Man en kinderen doen nu wel lollig, maar wat als het echt zo zou zijn, wat zomaar kan? Dan krijgen ze spijt van alles wat ze nu roepen. Ik had ze nooit iets moeten vertellen over die test. Weet je wat? Het is vijf uur. Ik loop naar de koelkast en mooi dat ik precies weet wat ik daar ga doen: een glas witte wijn pakken. Hopelijk knapt mijn brein daar van op.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden