null Beeld Libelle
Beeld Libelle

column

Wieke: “Ik houd me in, want ik ga toch niet janken om een kast?”

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen. Dit keer schrijft ze over de spullen die ze weg doet wegens haar verhuizing, en alle herinneringen en emoties die hierbij naar boven komen.

Toen we nog kampeerden met de kinderen, wilden we altijd vlakbij de toiletblokken zitten. Dat was met name ’s nachts praktisch en het bood gratis vertier. Nu hebben we een container voor de deur, waar we onze overbodige rotzooi in gooien. Dat is ook gratis vertier, vooral voor de overburen. Zij gaan er speciaal voor zitten.

Hé, een bordeel

Ik gooi mijn ziel en zaligheid in die container. Er is geen wiskunde voor nodig om uit te rekenen dat de inboedel uit dit huis gehalveerd moet worden, omdat het volgende huis een stuk kleiner is. En kastloos, ook dat nog. Zo sta ik met schattige blauwe lampjes, gescoord op een Franse braderie, in mijn handen te twijfelen: vast leuk voor in het toekomstige tuinhuisje. ‘Ga jij daar gezellig zitten dan, tussen het tuingereedschap? Vraagt Rob. Nee. Dus daar gaan ze, mijn blauwtjes. En mijn Egyptische lamp, nog best duur. Groot, rood en rond, en als hij brandt, zouden sommige mensen met hoge nood kunnen denken: hé, een bordeel. Zucht, weg lamp. Dag! Overbuurvrouw appt: ‘Wat een eikels, ze knippen de snoeren van je lampen af, wat zonde!’ Ja, zonde, maar zij wil die lampen ook niet.

Etiquette gewenst

Dan wordt het donker. Krakend lawaai vanuit de container. Een man en een vrouw staan er middenin en trappen een kinderstoel kapot, omdat daaronder een plank ligt die ze willen hebben. Ik kan moeilijk woedend naar buiten stuiven, om te vragen of er iets meer eerbied voor onze spullen kan worden opgebracht. Ik doe de boel immers weg? Dingen waarvan wij denken dat mensen ze willen hebben, zetten we vóór de container. Een enkeling komt beleefd vragen of dat mag, de meesten nemen de zeis van mijn vader/bloempotten/vazen/Marokkaanse kruik zonder pardon mee. Bestaat er een soort etiquette voor het meenemen van afgedankte spullen? Vast niet. Moet die er komen? Ook niet, denk ik, want er is toch geen binding meer met wat je weg doet? Uh... bij mij wel dus, met mijn ziekelijke gehechtheid aan spullen met een geschiedenis. Gelukkig komen vrienden een overbodige tuinset ophalen. Na dertig jaar trouwe dienst is het genoeg geweest. Maar toch... ik zwaai het setje nog net niet weemoedig uit.

Sentimentele ouwe gek

We zetten de grenen kast te koop. Een jong stel komt hem halen, met een aanhanger. Weer een uitzwaaimoment. Ik houd me in, want ik ga toch niet janken om een kast? Maar wat gaan er een herinneringen mee die aanhanger in. Ik ben een sentimentele ouwe gek. “Als het aan jou ligt”, zegt Rob, “blijf je levenslang een hoarder.” Klopt. Een vriendin uit Haarlem (hoera, daar woon ik straks eindelijk dichtbij) mailt dat alle bezit tijdelijk is. Wat blijft er uiteindelijk over van al je troep, nadat je begraven bent? Ons huis, dat er steeds onttakelder uit gaat zien, voelt al bijna niet meer als onze plek. Zodra er iemand anders woont, zal het ontoegankelijkheid uitstralen als ik er ooit eens langs zou rijden. Nog een ruime week, dan zitten we in ons nieuwe huis. Een huis, waaruit ik nooit meer vertrek. Ze kunnen me de bout hachelen. Klaar ben ik met verhuizen. Adieu bomen, bos en hei, hallo zee, strand en schattige kleinkindjes, we komen er bijna aan.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden