Wieke Beeld
Wieke

PREMIUMCOLUMN

Wieke: “In elke droom over mijn eindexamen krijg ik er een nul voor en dan zak ik”

Wieke Biesheuvel

Wieke leeft mee met alle jongeren die nu eindexamen moeten doen. Zij heeft er nog altijd nachtmerries over.

Het is examentijd en wat heb ik een medelijden met de jongeren die deze weken in zweterige sportzalen hun kunsten moeten vertonen. En wat ben ik blij dat ik nooit meer eindexamen hoef te doen. Of boekhoudexamen. Dat laatste was vreselijk.

Nachtmerrie van een eindexamen

Ik deed een jaar de opleiding voor directiesecretaresse bij Schoevers en daar hoorde boekhouden bij. Joost mag weten waarom. Tijdens het examen spiekte ik wanhopig bij mijn buurvrouw, die gedienstig haar blad met antwoorden omhoog hield. Ik snapte de ballen niet van de hele materie en ik was zelfs zo onwetend, dat ik bij de verkeerde antwoorden keek. Het resultaat was een 2. Mijn ouders waren razend en zeiden dat niemand een secretaresse met een 2 voor boekhouden zou aannemen. Haha, echt wel! Maar de baan van mijn dromen? Echt niet. En ik was ook niet de secretaresse van menig directeur z’n natte droom. Wel hun nachtmerrie.

56 jaar later droom ik gek genoeg nog steeds dat ik eindexamen Nederlands moet doen, terwijl ik een heel jaar de lessen niet heb gevolgd. Aan mijn tekstverklaring is geen touw vast te knopen, aldus mijn leraar. In elke droom over mijn eindexamen krijg ik er een 0 voor en dan zak ik. In het echt had ik een 6, evenals voor mijn opstel. Omdat ik geen alinea’s had gebruikt. Waarom niet? Lees en huiver: ik wist niet eens wat een alinea was. Nooit geluisterd in de les. Ik had moeten inspringen, om te laten zien dat er een nieuwe alinea begon, maar dat pakte ik anders aan: gewoon een witregel. Doe ik nog steeds.

Vrouwonvriendelijke 6

Mijn onderwerp was: dienstplicht voor meisjes. Ik was vóór, want het leek me tof. In jeeps rondrijden met leuke, stoere mannen, leren schieten, voor nobele zaken naar verre buitenlanden reizen en met je uniform de blits maken in de trein, als je voor een weekend naar huis ging. Maar dat schreef ik niet op, ik maakte er een mierzoet, vrouwonvriendelijk verhaal van. Meisjes zouden zich een jaar in de zorg nuttig kunnen maken. Braak. Te erg. Nog dik betaald, die 6.

Aan welke vakken heb ik vroeger totaal niets gehad? Wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Ik ben heel gelukkig geworden zonder deze ballast, die me alleen maar narigheid bezorgde. Bijna nooit cijfers boven de 4. En die vooral niet thuis vertellen, want dan mocht er, voor straf, weer van alles niet.

Leren van het leven

Ik denk dat het in het hiernamaals zo is geregeld: bezorg dit toen zo hardleerse mens af en toe een rottige droom. Met als postuum cadeau een dolblij en opgelucht ontwaken: al die examengekkigheid hoeft gewoon helemaal nooit meer! Als beloning voor verkwiste jaren aan kennis die nooit de mijne werd. Eindelijk gerechtigheid. Ben ik nu volleerd? Welnee, tot je je kist in gaat zijn er leermomenten van het leven zelf.

Zet ‘m op, jongeren van Nederland, veel succes! Ouders, ook sterkte. Verwen die kinderen maar goed de komende tijd en laat ze, indien mogelijk, voor een vervolgopleiding en/of baan gaan die hun hart heeft.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden