null Beeld

PREMIUMcolumn

Wieke: “‘Jij hebt opa al die jaren nog nooit iets gegeven?’, vragen mijn kleinkinderen verbijsterd”

Wieke Biesheuvel

Wieke en Rob vieren dat ze 44 jaar getrouwd zijn en dat betekent: cadeautjes. Alhoewel, van Rob dan. Wieke zelf weet niet zeker of en wat ze moet geven.

Vorige week waren we 44 jaar getrouwd en kenden we elkaar een halve eeuw. Ik haalde taart en daarmee was mijn bijdrage geleverd, vond ik. Met een zoen. Vóórdat we die taart aten, anders… nou ja, u weet wat ik bedoel. Zit je weer mee te eten uit een ander z’n mond. Kleine anekdote: de Maasai in Oost-Afrika zoenen elkaar nooit op de mond, omdat je met een mond eet en met die tong doen ze al helemaal niks. Ik kan me helemaal vinden in die gewoonte.

Ik kom thuis met die taart en zeg: “Ik wilde bloemen meenemen, maar ik vond ze veel te duur.” Dan gaat de bel. “Een cadeau van mij”, zegt Rob, “omdat ik het nu nog kan doen!” Ha, toch bloemen! Maar het is een enorm pak. Een nieuw wasrek. Het vorige donderde in elkaar toen ik het - behangen en wel - mee naar binnen sleepte omdat het begon te regenen. Alle was op de vuile grond en zere vingers omdat die klem zaten in dat vermaledijde rek.

In het kader van energiebesparing wil ik de droger zo min mogelijk gebruiken, vandaar het rek. In ons vorige huis was de ‘natte hoek’ boven en was ik te lui om met de was de trap af te lopen naar de tuin. Maar nu is de natte hoek beneden en ben ik met vijf stappen buiten bij het wasrek, dat nu dus is overleden. Ik betrap mezelf op een behoorlijke krenterigheid qua gebruik van de droger, dus ik zeur al een week over mijn kapotte wasrek.

Maar nu, dankzij ons jubileum, kan de was weer buiten wapperen. Dat heeft wel iets romantisch toch, ondanks het niet zo romantische karakter van dit cadeau? De bel gaat weer. “Nog een cadeau van mij”, meldt Rob, “omdat…”

“Je het nu nog kunt doen”, vul ik behulpzaam aan. Voor de deur staat een man met een enorme bos zalmroze rozen, de kleur van mijn trouwjurk uit 1978. Met een groot rood, houten, hart op een stokje erin.

In het weekend komt dochter met de kinderen. Ze bewonderen de rozen. Het houten hart is al verdwenen, omdat onze jongste kleindochter van vier dat zo mooi vond. “Zeg oma”, willen de oudste kleindochters weten, “wat heb jij opa eigenlijk gegeven?” Uh, nou, niks. Mezelf.

“Niks?” Reageren ze verbijsterd, “in al die jaren heb jij niks gekregen opa?”

“Ik vind het een mannending, een cadeau op je trouwdag”, beken ik. Hoongelach. Ze zeggen dat het 2022 is en niet 1922. Ik weet echt nooit wat ik Rob moet geven. We hebben alles en wat moet er nou nog bij? We hadden de afspraak, dat wij elkaar geen cadeaus meer zouden geven. Het huis is propvol. Er mag alleen iets bij als er ook iets uitgaat. Dat komt met het wasrek dus prima uit.

’s Avonds kijk ik op de keukenklok. Tevergeefs. Al maanden kijken we naar die klok, maar hij is kapot. Stom dat je dan toch steeds naar iets kijkt waarvan je weet dat het geen zin heeft. Maar…aha! Idee. De volgende dag gaat de bel. Een doos. Met daarin een klok. “Dit is een cadeau,” zeg ik, “een beetje laat, maar het is wel heel romantisch en ik kan het nu nog doen…” Hij is er waanzinnig blij mee, zegt hij. Fijn.

Nu kijken we weer klok. En de was hangt. En die rozen..? In mijn poëziealbum staat dat oubollige versje: rozen verwelken en schepen vergaan, maar onze liefde blijft altijd bestaan. Emmertje. Al schuilt er wel iets van waarheid in.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden