Wieke Beeld Wieke
WiekeBeeld Wieke

PREMIUM

Wieke: “Maar stel dat het Poetin is, die nu zit te klieren?”

Als de stroom bij haar thuis uitvalt denkt Wieke terug aan haar tijd in Zambia, maar ook aan de redenen waarom de stroom uit kan vallen. Wie zou daar achter kunnen zitten?

Wieke BiesheuvelWieke

Stroomstoring. Het hele huis is verlamd. Binnen is Johan bezig met het installeren van airco. Zou het daardoor komen? “Nee joh!” zegt Johan, “het hele blok ligt eraf!” Sodeju! Mijn mobiel moet al bijna aan het infuus en mijn laptop heeft nog vier uur te gaan. Geen internet.

Ik loop chagrijnig te pruttelen. De vriezer, de koelkast, juist nu het zo warm is, wat is dit balen. Dan denk ik terug aan Zambia, waar stroomstoringen vaker wel aan de orde waren dan niet. Eén keer zelfs tien dagen en nachten lang. Dat had iets gezelligs, want in de mess, de kantine bij het ziekenhuis, loeide een generator en daar konden we laptops en telefoons opladen. Om beurten en tijdens het wachten gingen we aan de cola en de klets. Koken kon ook niet, want we hadden allemaal een elektrisch fornuis. We kochten een mbola, een stoofje dat op houtskool werkte. En ik had nog een butaangastoestel uit de kampeertijd. Ik kookte bij het licht van de Waka Waka’s, lampjes die op zonne-energie werkten.

Het hele leven verlangzaamde toen. Verlangzamen is een mooi woord, tijdens het uitspreken ervan werden we al een beetje zen. Het had geen zin om haast te hebben, want wat konden wij eraan doen? Niks. Er was een cruciale mast omgewaaid tijdens een storm en de centrale was sterk verouderd. Tien dagen zen, maar ook geen waterdruk, dus douchen was er niet meer bij. We waren al blij met een miezerig straaltje. Emmer eronder, want wie wat bewaart heeft wat.

Maar stel dat het Poetin is, die nu zit te klieren? Misschien duurt dit tot de man tussen zes planken wordt afgevoerd?

Hoe moet het dan verder? Hier zijn geen mbola’s. Da’s waar ook, wij hebben nog gas, dus dat is voorlopig geen probleem. Maar hoe hou je de laptops aan de praat? Ik scharrel een oude foto uit de oorlog op. Mijn ouders en een tante zitten in een vrij donkere kamer. Mijn moeder zit daar op de fiets (op een standaard) en trapt zich suf, om de lamp boven de tafel aan de praat te houden. Mijn vader leest een boek, tante stopt sokken. Om beurten gingen ze die fiets op. Zal ik vanavond mijn fiets in de woonkamer zetten? Zodat we televisie de laptops het blijven doen? Waar zouden de Waka Waka’s zijn? Weggegeven in Zambia.

Het stemt wel weer tot nadenken. Wat zijn we enorm afhankelijk van elektriciteit en nu onthand omdat de boel ermee stopt. Terwijl ik dit schrijf, is er nog geen kijk op dat de stroom terugkomt. Johan de aircoman zegt dat het lang gaat duren.

In Zambia zaten we er veel minder mee dan nu. Geen stroom? Dan niet. We schakelden automatisch over in de verlangzamingsmodus. Dat moet ik nu ook maar doen. Maar o, wat lastig in dit drukker dan drukkere deel van de wereld. Ik ga dit stukje opslaan in concepten, want het zou toch leuk zijn als ik kon melden dat de misère is opgelost? Pluspuntjes: ik kan nu niet strijken, stofzuigen of de was doen. Ik mag mijn telefoon opladen in Johans bestelbus.

14.13 uur: tadááá, de stroom is terug. Moet ik toch strijken, stofzuigen en de was doen. Het kan niet altijd meezitten.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden