null Beeld

column

Wieke: “Normaal verhuizen? Dat is vast een gave”

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen. Dit keer schrijft ze over haar verhuizing, waarbij niks normaal wil gaan.

‘Het gaat hier nooit eens gewoon’, appte ik naar een vriendin, die vroeg hoe het ging met het verkassen. ‘Dat is inherent aan verhuizingen’, vond ze, ‘als het gewoon ging, zouden mensen het vast vaker doen’. Ik niet. Echt niet.

Daar gaat de bank

De container voor ons huis is bijna vol, maar er moet nog een bank bij. Die krijgen wij onmogelijk omhoog. ‘We zetten hem vóór de container’, zeg ik, nadat we ons een breuk hebben gesjouwd om het ding buiten te krijgen. ‘Dan neemt iemand hem wel mee’.

’s Avonds appt de overbuurvrouw: ‘Jullie bankje is midden op straat gezet door een stel jongelui!’ In de buurt is een feestje aan de gang, om te vieren dat de anderhalve meter verleden tijd is. Dus ik snap die kinderen wel. Beetje keet schoppen met zo’n bankje. Lachen toch?

Strenge schoolmeester

Rob gaat naar buiten en komt na vijf minuten terug, zichzelf op de borst kloppend als de eerste de beste flinke gorilla. ‘Wáár denk jij dat het bankje nu is?’ vraagt hij trots. Weet ik veel? Het blijkt, dat de strenge leraar in hem nog latent aanwezig is. Als student gaf hij les op de school waar ik juf was. Toen een vervelend jongmens op zijn brommer irritant kwam gassen voor het open raam en obscene dingen riep, om de klas vol meiden op te jutten, vulde Rob een glas water, liep naar het raam en zei: ‘Joh, doe effe je helmklepje open, ik versta je niet!’ Dat deed die jongen. Heel dom. Hoppa, het glas water verdween in de helm. Rob kon niet meer stuk bij de meiden en de jongen droop proestend en scheldend af. Nu had hij geen emmer water bij de hand, maar zocht hij het in een redelijk gesprek. ‘En nou die bank optillen en in de container gooien!’ sprak hij streng. Niet te geloven, dat deden ze. Er kon ook nog ‘sorry meneer’ af. Keurig. Wat een overwicht! Dat is echt een gave.

Matrassen

Nu zitten we nog met het probleem dat twee matrassen niet in de container kunnen. Vol = vol. We rijden ermee naar de werf in een andere gemeente, want de onze is alleen op zaterdag open.

‘Dat gaat zomaar niet’, zegt de meneer die erover gaat. ‘Dit gaat u €25,- per matras kosten!’ Ik jammer dat we aan het verhuizen zijn en zowaar, ik schiet een beetje vol. Dat komt door de verhuisstress. ‘Vooruit, ik mats u, voor deze keer!’ zegt de man. Kijk, dat is óók een gave. Zorgen dat een man je matst.

Ik jubel het uit: ‘Dank u wel, ik wil met u trouwen!’ Dat hoeft nou ook weer niet, want hij is al getrouwd, zegt hij. Hij kijkt er zelfs een beetje bang bij en wijst ons de weg naar een container waar een berg beschimmelde matrassen in ligt. Getsie. Een Zambiaan zou die van ons onmiddellijk zijn huis binnen slepen. Dat bankje trouwens ook. Ik had het best graag willen houden eigenlijk. Maar ik ben getrouwd met iemand die in wezen alles weg wil doen. Ik moet bij elk item dat discussie oproept, zo ongeveer een essay schrijven, om te beargumenteren waarom ik wil dat het blijft.

Maar we zijn er bijna. Als u dit leest, zitten we eindelijk in Noordwijk. Waar nu, op dit ogenblik, nog niets klaar is. Dat probleem tackelen we als we er zijn. Mijn vriendin heeft gelijk: niets gaat bij een verhuizing gewoon. En normaal verhuizen? Dat is vast ook een gave.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden