null Beeld

PREMIUMcolumn

Wieke: “Wat een aanstelleritis. Natuurlijk was ik beledigd!”

Wieke Biesheuvel

Iedere dag iets verzinnen voor het avondeten is nogal een klus. Wieke probeert iets nieuws, maar Rob vindt het niet zo smakelijk.

Zo af en toe doe ik iets onvoorspelbaars in de keuken. Zoals het introduceren van De Zoete Aardappel.

Ik vind ze heerlijk. In Zambia barstte het ervan, maar dan zijn ze van binnen wittig, niet oranje, zoals hier. Je kon ze langs de weg kopen en ik was erg voor het koken met lokale spullen. Rob haatte ze. Zei hij, maar hij had er echt nog nooit eentje gegeten. Tijd voor een offensief. Eerst pureren, samen met pastinaak, zure appel en wortel, tot een voedzame soep met een scheut room. Heerlijk, vond Rob. De eerste hindernis qua zoete aardappel leek genomen.

Benson, een begenadigd vegetarisch kokende vriend in Zambia, deed ze in een spannend stoofpotje en ook dat werkte Rob zonder commentaar naar binnen. Wij zeiden gewoon niet dat het zoete aardappel was. Op mijn aanraden. Kwestie van even smoezen in de keuken: ‘Benson, zeg NIETS over die zoete aardappel!’ Later vroeg Rob me wel wat die stukjes in de stoofpot waren. ‘Cassave’, jokte ik. ‘Best lekker’, vond hij toen. Mijn Engelse vriendin, die ook van het koken met lokale producten was, maakte er aardappelpuree van. Die zag er, eerlijk gezegd, niet uit. Grijs. De kleur van Engelse porridge. Die nodigt ook allerminst uit tot genietend naar binnen slurpen. Na een paar happen van die grijze puree (voor de beleefdheid) was het voorgoed klaar met de zoete aardappel, wat Rob betreft.

Toen ik, terug in Nederland, constateerde dat de zoete aardappel in opkomst was, en omdat ik ze lekker vind, wilde ik hem in de herkansing. Schoondochter maakt er weleens frieten van en toen Rob die zonder te piepen opat, achtte ik het moment rijp om de Moeder Aller Piepers in volle glorie te presenteren. Kwestie van smakelijk opdienen.

Uitje fruiten. Zoete aardappel koken en pureren. Jongens, wat een schitterende oranje kleur. Echt iets voor Koningsdag. Klodder crème fraîche erdoor, evenals de gebakken uitjes, geknipte bieslook en een schep geraspte kaas. Lapje vlees op het bord, groene tuinerwtjes en een mooie bol van die aardappelpuree. Wat kleurde die bieslook leuk bij de erwtjes. Een feest voor het oog. Ik was trots op mezelf. En lekker dat het was, niet normaal!

Nou ja, dat vond ik. We aten voor de televisie, omdat er spannende dingen in de Tweede Kamer aan het gebeuren waren. Dus ik lette niet zo op Rob z’n bord en wat daarop plaatsvond. Alles op, behalve die bol goddelijke puree. Sodeju! ‘Ik hoop niet dat je beledigd bent dat ik het niet opeet’, zei hij, ‘maar ik vind het echt niet te hachelen!’ Wat een aanstelleritis. Natuurlijk was ik beledigd. ‘Het is hartstikke gezond!’ wierp ik tegen. ‘Echt niet’, zei Rob, ‘als je er veel van eet, triggert dat darmkanker, vaak genoeg gezien in Zambia!’ Oeps. Nou ja zeg, hoe vaak eten wij dit? Bijna nooit. ‘Houden zo’, vond Rob. Ja doei! Waarom nooit meer iets koken dat je partner niet pruimt en jij wel?

Ik ga mijn puree invriezen. Dan krijgt hij een eerlijk maar saai bintje en ik een bol overheerlijke, koningsgezinde, vrolijke aardappelpu.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden