Wouke Beeld Privébezit
WoukeBeeld Privébezit

Wouke: “Ik verloor voor het eerst in mijn leven het vertrouwen in de politiek”

Wouke van Scherrenburg is oud-politiek verslaggever en nog steeds actief op radio, televisie en vooral op Twitter. Haar stem wordt in de politiek nog steeds hoog gewaardeerd, juist omdat ze het belang van gewone mensen nooit uit het oog verliest.

Hunkeren naar samen

Ik betrapte me erop dat ik deze week met een soort van hunkering naar de Algemene Politieke Beschouwingen keek. Bij iedere handreiking van VVD-er Sophie Hermans veerde ik op. Zou het nu dan toch gebeuren? Werd hier het fundament voor een zich herpakkend politieke midden gelegd? Werd vandaag de wind uit de zeilen van de ultrarechtse splinterpartijen gehaald? Iedere keer dat het woord ‘samen’ viel, vertroebelde mijn doorgaans kritische journalistieke blik en voelde ik me vooral een bezorgde burger over de staat van Den Haag en over mijn verlies van vertrouwen in de politiek, voor het eerst in mijn leven.

En ik was niet de enige, in NRC verscheen het alarmerende onderzoek van I&O Research over het dramatische verlies van vertrouwen bij de kiezers, 15% daarvan is helemaal afgehaakt en een deel van hen radicaliseert.

Verlies van vertrouwen

De geschiedenis heeft geleerd dat politieke partijen zich op een gegeven moment niet meer bekommeren om de afhakers, want daar valt immers geen stem meer te behalen. Die mensen zijn dus afgeschreven.

Aan tafel bij het tv-programma OP1 mocht ik meepraten over dit verlies van vertrouwen. En nee, de kiezer verloor niet alleen het vertrouwen door de bizarre formatie van schuttersputjes en eigenbelang. En ook niet door het Toeslagenschandaal. Vooral door het drama op de woningmarkt, het zorginfarct, de toenemende tweedeling op de arbeidsmarkt, de stikstofcrisis en - boem! - daar bovenop de coronacrisis met jojoënde bewindslieden en een groeiende polarisatie.

Het vertrouwen wankelde dus al veel eerder. En niet alleen bij de onderkant van de samenleving, maar ook bij steeds meer mensen in de middengroep. “Dat is zo’n 40 procent van de bevolking waar het nu nog redelijk goed gaat maar er hoeft maar iets te gebeuren en ook deze groep heeft het moeilijk”, waarschuwt Kim Putters, de baas van het Sociaal Cultureel Planbureau.

Stevig politiek bestuur

Met enorm stijgende energiekosten, stijgende huren en stijgende particuliere schulden zitten veel mensen op een kruitvat. Om de boel bij elkaar te houden, is een stevig politiek bestuur nodig. Of een meerderheidskabinet (want om een minderheidskabinet in het zadel te houden, moet de belastingbetaler miljarden financieren omdat zo’n kabinet steeds weer steun moet kopen, zo bleek deze week), of een extra parlementair kabinet. Met types als de no nonsens Johan Remkes, maar ook bewindslieden met een groot sociaal hart voor brede lagen in de bevolking. Een Kim Putters bijvoorbeeld.

Ik kies voor het laatste. Want dat ‘samen’ klonk deze week goed, maar mijn vertrouwen in een stevig politiek midden is daarmee nog niet helemaal hersteld. Net zo min als het oud zeer en wantrouwen tussen de onderhandelende partijen, ondanks de samenwerking in de wandelgangen van de ‘oude’ coalitie.

Als komende week informateur Remkes tot de bittere conclusie moet komen dat de partijen nog steeds het eigenbelang boven het landsbelang stellen, dan rest volgens mij niets anders dan een extra parlementair kabinet, zónder regeerakkoord maar mét goede afspraken en vrijheid voor alle fracties om voor of tegen te stemmen. Goed voor het land, goed voor de democratie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden