null Beeld

PREMIUMPremium

Dagboek Koen: “Alsof hij voelt dat zijn moeder weg is, zet Kaj het meteen op een brullen”

Koen past een dag op zijn zoontje Kaj.

Koen

Het leek me wel goed om op neutraal terrein af te spreken, en niet meteen bij ons thuis. Dus zit ik nerveus te wachten in een brasserie, waar een grote speeltuin bij zit. Dat leek me wel leuk voor Kaj, mijn zoontje. Net als ik me begin af te vragen of ik het tijdstip wel goed heb doorgeven aan Lot, of de plek, zie ik haar aankomen met zo’n kinderkarretje dat we ook altijd voor Rosa en Julian hadden. Ik steek mijn hand naar haar op.

Ze doet zoals altijd heel schichtig en vreemd. Hoe het kan dat ik ooit op haar ben gevallen vraag ik me nog steeds af. Zoals ik haar nu ken, is ze totaal niet mijn type. Toen ik haar leerde kennen, leek ze een totaal ander mens. Dat lees je toch weleens, dat er mensen zijn die multi-persoonlijkheden hebben of zoiets. Ik hoop maar dat ze ons kind daarmee niet menselijk belast heeft.

“Hee Koen, sorry dat we zo laat zijn”, zegt Lot. De baby – of hoe noem je een bijna eenjarige – is in slaap gevallen en ligt met zijn hoofd schuin aan een kant te slapen.

“Ik moet helaas meteen weg, want ik heb een sollicitatiegesprek. Alles zit in de tas, flesjes, eten, luiers, speen.”

“Zit er ook een gebruiksaanwijzing bij?”

Ze kijkt me met grote ogen aan en begint dan te lachen. “Het is geen apparaat. En je hebt zelf ook baby’s gehad, toch?”

“Dat is nogal een tijdje geleden. Bovendien weet ik niet of hij een bepaalde routine heeft ofzo.”

“Nee, behalve fles erin bij honger en een schone luier na een kleine of grote boodschap.”

“Oke, prima.”

Ze kijkt nog even naar de kleine en zegt dan resoluut: “Dan ga ik maar voor hij wakker wordt. Over drie uur ben ik terug.” Nog voor ik kan reageren is ze vertrokken.

Het is alsof het mannetje voelt dat zijn moeder hem heeft verlaten want hij opent zijn oogjes, kijkt in het rond en zet het meteen op een brullen. Ik maak zijn riempjes los en wil hem uit het karretje tillen, wat het arme kind nog meer overstuur maakt. De mensen op het terras staren naar me. Het is natuurlijk ook vreemd, zo’n oudere man alleen met een baby die hij niet kan troosten. Ik zet hem terug in zijn karretje en besluit om weg te gaan.

Bij de uitgang tikt de ober op mijn schouder. Om boven de decibellen die mijn zoontje produceert uit te komen roept hij: “U moet nog betalen!”

Nou, dit begint echt heel goed.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden