null Beeld

PREMIUM

Dagboek Koen: “De apothekersassistente denkt dat Kaj wordt verwaarloosd”

Koen gaat met zijn zoontje Kaj langs de apotheek voor een zalfje. Als de apothekersassistent de kleine onderzoekt, schrikt ze.

Koen

“Kan ik u helpen?” vraagt de medewerkster van de apotheek.

“Ja, ik ben hier met mijn... eh, zoontje en ik denk dat ik een zalf nodig heb.”

“Waar heeft hij precies last van?” vraagt de assistente.

“Nou, zijn billetjes zijn open...”

“Luieruitslag”, zegt ze knikkend.

“En hier...” Ik laat het nekje van Kaj zien. “Hier ziet het er ook niet goed uit.”

De vrouw onderzoekt hem en kijkt bedenkelijk. “Dat zijn smetvlekken. Het is heel belangrijk dat u het daar altijd goed drooghoudt. Wat betreft de luieruitslag moet u erop letten dat u hem op tijd verschoont nadat hij gepoept of geplast heeft.”

“Oké, zal ik doen”, zeg ik afgemeten. “Welke zalf zou kunnen helpen?”

Ze geeft me een grijs potje. “U smeert een dun laagje op de huid nadat u hem gewassen heeft en goed heeft afgedroogd.” Ze gaat even door haar hurken bij mijn zoontje. “Hee jochie, het komt goed, hoor.”

Hij grijpt met zijn handje naar haar gezicht, maar ze is hem net voor en pakt zijn handje. “Zo jij bent een snelle jongen.” Het valt me op dat ze even naar zijn handje kijkt. Daarna staat ze op en rekent de crème af.

Als ik weer buiten sta heb ik een gek gevoel, alsof ik iets fout heb gedaan. Kaj lijkt het niet te deren, hij kijkt ondertussen nieuwsgierig naar een hondje dat voorbijloopt. Enthousiast begint hij te wijzen.

“Dat is een hond, die doet wraf wraf”, zeg ik. Kaj draait zijn verwonderde gezicht naar me. Dit is het eerste moment dat ik echt contact met hem lijk te maken en het ontroert me onverwachts. Dit is mijn zoon, mijn bloed. Meteen ook voel ik spijt dat ik hem de eerste elf maanden van zijn leven heb moeten missen. Ik neem me stellig voor om zo veel mogelijk tijd met hem door te brengen. Hij is mijn mannetje, en hij zal zijn vader leren kennen.

Maar nu, waar ga ik naartoe? Ik was van plan om met hem naar de speeltuin te gaan, maar wat doe ik daar met een kleintje dat nog niet eens kan lopen? Onwillekeurig denk ik aan Maud. Ik zou best bij haar op de koffie willen gaan, maar dat is natuurlijk een absurd idee. Ik ga maar gewoon wandelen. Net als ik weg wil gaan, komt de apothekersassistent naar buiten gehold.

“Sorry meneer, ik wil me nergens mee bemoeien, maar ik...” Ze zoekt naar woorden. “Ziet u uw zoontje vaak?”

Is het dan zo duidelijk aan mij te zien? “Nee, hij woont bij zijn moeder. Dit is eigenlijk pas de eerste keer.”

Ze knikt. “Zoiets dacht ik al. Ik wilde toch even mijn zorg uitspreken over uw zoontje. Hij is nogal onverzorgd, verwaarloosd zelfs...”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden