null Beeld

PREMIUM

Dagboek Koen: “De huid van zijn billetjes is helemaal rood en kapot”

Koen is voor het eerst aan het oppassen op zijn zoontje van nog geen jaar oud.

Koen

Omdat de kleine maar blijft brullen, loop ik een willekeurig terras op en vraag aan de serveerster of ze voor mij een flesje wil vullen met gekookt, maar afgekoeld water.

“Zo, met opa op stap?” vraagt de meid aan Kaj, die ineens stil is en door haar betoverd lijkt. Met opa op stap?? Zo ziet zij mij natuurlijk. Heel even heb ik de neiging om dit misverstand recht te zetten, maar dan vraag ik me af voor wie ik dat zou moeten doen. Dus laat ik het maar.

Met de kleine die onrustig op mijn schoot beweegt, probeer ik me de liedjes te herinneren die ik nog ken van toen Rosa en Julian klein waren. “Op een klein stationnetje ’s morgens in de vroegte…” Hij kijkt me aan met een verbaasde uitdrukking. Alsof hij zeggen wil: krijg nou wat, er komt muziek uit.

Dan hoor ik een enorme scheet. “Goed zo jongen, die zat natuurlijk in de weg.”

Meteen wil hij het weer op een huilen zetten, maar gelukkig wordt het flesje gebracht waardoor ik nog voor hij kan beginnen de speen in zijn mond stop.

Wanneer Kaj de melk op heeft, leg ik hem over mijn schouder en klop op zijn ruggetje. Wat ruikt hij raar. Een lucht die tussen zuur en muf inhangt. Of zou hij misschien gepoept hebben? Wanneer ik opsta, laat hij eindelijk een boertje. Ik weet nog van vroeger dat Maud dat altijd heel belangrijk vond, dat ik de kinderen na hun flesje een boer liet doen. Dat vroeg ze ook altijd op strenge toon: “Gelukt met het boertje?”

Ik wil met hem naar de wc’s lopen als een bejaarde vrouw me naroept.

“Meneer, uw baby heeft over uw rug gespuugd.”

In de spiegel blijkt dat mijn hele schouder wit is van de opgegeven melk. Ik leg Kaj op de verschoontafel en probeer zo goed en kwaad als dat lukt mijn schouder schoon te maken met babydoekjes. Daarna maak ik Kaj’s luier open en zie ik dat hij helemaal niet gepoept heeft, maar enkel geplast. Wel zie ik dat de huid van zijn billetjes helemaal rood en kapot is. Het ziet er heel sneu uit.

Waarom heeft Lot me dat niet verteld, want dat verklaart wellicht ook waarom hij zo huilerig is? In de tas vind ik geen zalf of zoiets. Nadat ik klaar ben en hem weer hem aangekleed, begint hij ineens te lachen. Een hoog roffeltje vanuit zijn keel dat me meteen ook doet lachen. Ik kriebel hem zijn buikje en weer klinkt er een schaterlachje, waarbij hij zijn hoofd wat naar achteren trekt. Hierdoor zie ik dat de huid in zijn nekje ook helemaal schraal en open is…

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden