null Beeld

Dagboek Maud 18/19: “De ene dag ben ik blij, de andere totaal onzeker en paniekerig”

Dagboek Maud

Maud en Koen hebben eindelijk het gesprek gevoerd over hun toekomst samen. Het lijkt er op dat ze hebben besloten om definitief uit elkaar te gaan.

Het is eruit: het gesprek dat we allebei niet wilden voeren, maar dat we nu in alle eerlijkheid toch hebben gevoerd. Ik was heel erg verdrietig en Koen misschien ook, dat weet ik niet. Toch voelde het als de enige juiste beslissing.

Kinderen vertellen

Sindsdien gaat het op en neer: de ene dag ben ik blij dat we de knoop hebben doorgehakt, dan ben ik weer totaal onzeker en verdrietig – paniekerig zelfs. Maar eigenlijk is dat meer een gevoel van ontreddering dan dat ik Koen mis. Alsof een deel van mij is geamputeerd en ik niet weet of bewegen, ademen en functioneren wel gaat zonder dat deel. Om het voor ons beiden gemakkelijker te maken, hebben we besloten om elkaar voorlopig niet te zien. Over een paar weken komen we weer bij elkaar en dan vertellen we het de kinderen. Daar zie ik wel erg tegenop. Ik had het er met mijn zus over die natuurlijk net hetzelfde heeft meegemaakt en zij zei: “Maud, als mijn meiden het op hun jonge leeftijd al doorhebben, dan hebben jouw kinderen het zeker door.” Ze heeft vast gelijk.

Perspectief

Nu de wereld voor me openligt en ik niet meer de permanente zorg voor mama heb, kan ik eindelijk eens dingen gaan plannen. Een mooie reis in het najaar bijvoorbeeld. Dat geeft ook weer wat perspectief. Ik stelde het aan Suus voor en die twijfelde. Ze wil niet bij Dave weg nu het nog onzeker is of de chemokuur bij hem is aangeslagen. Het lijkt er wel op, maar ze vindt het met alle coronaperikelen nog te vroeg om iets te plannen en bovendien zou ze dan liever met Dave gaan. Jammer dat de schema’s van Suus en mij steeds langs elkaar heenlopen. Mijn eeuwig vrijgezelle vriendin heeft nu een man, terwijl ik die juist niet meer heb.

Alleen

Ik stel aan Rosa en Julian voor om een weekendje Parijs te doen in de zomer. Rosa reageert enthousiast en trekt meteen haar agenda: ze kan precies twee dagen in juni. Dat is misschien nog wat te vroeg. Julian laat weten dat hij het superdruk heeft met zijn coschappen en tot kerst niet weg kan. Ik vraag aan mijn zus of ze al vakantieplannen heeft. Waarop ze reageert met: “Als het kan ga ik in augustus lekker naar Club Med. Ga gezellig mee!” Om in die kinderdrukte te zitten…? Ik had me toch iets anders voorgesteld bij een eerste vakantie zonder Koen. Een collega op mijn werk hoef ik niet te vragen, want dat wordt lastig qua schema, dus er blijft weinig anders over dan alleen te gaan.

Italiaans leren

Wie A zegt, moet ook B zeggen, dus ik dwing mezelf te googelen op groepsreizen voor alleenstaanden. Pfff, dat klinkt behoorlijk naar… Maar als ik eenmaal leuke plaatjes zie van blije mensen in mooie landschappen, ben ik vrij snel om. Ik ben niet de enige die alleen op vakantie gaat. Ik twijfel tussen een wandelvakantie in de Pyreneeën en een wijntour in Frankrijk. Totaal iets anders natuurlijk. Zolang het maar geen zeilreis is. Nu ik niet meer op zo’n boot hoef te zitten, ben ik er ook helemaal klaar mee. Het was Koens hobby en ik ben er lange tijd in meegegaan, maar nu wil ik ontdekken wat ík leuk vind. Dan zie ik iets waarvan ik denk: dat heb ik altijd al willen doen: Italiaans leren en vakantie vieren. Ik zag zo’n mooie film met Loes Luca dat ze Spaans gaat leren, Mi Vida. Nou, dat dus, maar dan in Italië. Mijn leven.

Lees hier ook wekelijks het dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden