null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Koen: “Ik denk dat ik mijn zoontje moet erkennen…”

Koen en Casper worden steeds dikkere vrienden en Casper komt bij Loretta en Koen thuis eten. Wanneer ze het over kleine kinderen hebben, trekt Koen ineens wit weg.

Koen

Loretta heeft Casper uitgenodigd om te komen eten. “Dan zie ik jou tenminste ook nog eens”, zegt ze schertsend. Toch weet ik dat ze het meent. Ik heb de neiging om alleen maar een-op-een relaties te onderhouden. Loretta is meer van de groepsgezelligheid. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, enzo... Ze heeft gelijk dat het goed is om meer te mingelen, dus komt Casper eten. De enige zorg die ik heb is dat Loretta nogal direct is.

“Casper, had jij nooit eerder twijfels over je verloofde?”

Precies waar ik bang voor was. Alleen al het woord ‘verloofde’.

“Niet echt. Of eigenlijk, zoals iedereen wel eens twijfels heeft. Maar het kwam meer door mijn zus.”

“Je zus raadde het huwelijk af?”

“Nee, zij heeft op haar 42ste nog een kind gekregen en ik zag hoe zij ervan genoot. Mijn neefje is ook echt het leukste joch van de wereld.” Casper lacht breeduit.

“Dus toen dacht je: ik wil toch een kind?”

Ik probeer Loretta onder de tafel te schoppen, maar ik raak de tafelpoot.

“Eh... niet direct”, antwoordt Casper. “Ik zag vooral hoe mijn vriendin op hem reageerde. Met afstandelijkheid enzo. Daarna begon ze ineens ook over trouwen. Het leek wel of ze jaloers was op mijn neefje. Raar toch?”

“Ach vrouwen zijn soms raar”, breng ik er tegenin.

“Ja, en mannen bagatelliseren alles, Koen”, geeft Loretta mij lik op stuk. “Ik denk dat je het goed hebt aangevoeld, Casper. Zij voelde zich bedreigd, niet alleen in haar relatie, maar ook op het familievlak. Jij genoot van iets wat zij je niet kon bieden.”

“Maar ze heeft ook nooit kinderen gewild, hoor, dus daar had ze geen spijt van. Bij mij was het nooit zo’n bewuste keuze, ik had gewoon weinig te maken met kleine kinderen. Maar toen ik dat kleine jochie zag, dacht ik: hoe kun je daar nou niet van houden?”

Ik voel me plotseling ongemakkelijk worden. Terwijl ik Loretta en Casper hoor doorpraten is het of alles om me heen begint te draaien. Het klamme zweet breekt me uit en mijn handen trillen. De etensresten die nog op onze borden liggen, maken me misselijk.

Dan voel ik een hand op mijn arm. “Gaat het, Koen?” hoor ik Loretta vragen. “Je ziet helemaal bleek.”

Ik knik, mijn keel voelt kurkdroog. Toch begin ik te praten. “Ik heb ook nog een kind. Een jochie van nog geen jaar oud. Ik denk dat ik hem moet erkennen...”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen, schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden