null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Koen: “Ik probeer Maud uit mijn gedachten te bannen, maar het lukt me niet”

Koen is nogal van slag door het mededogen en de liefde die hij onverwacht voelde voor Maud toen ze een zenuwinzinking kreeg.

Koen

“Natuurlijk gaan we samen naar de begrafenis”, zegt Loretta wanneer ik de rouwkaart heb geopend. Ik stelde voor dat ze niet per se mee hoefde, maar daar is ze het duidelijk niet mee eens. “Babs was niet alleen maar ‘werk’ voor mij hoor, Koen. Ik ben degene die haar in haar laatst twee jaar het meest heeft meegemaakt, ze is jouw ex-schoonmoeder én door haar zijn wij nu een stel. Als dat niet genoeg redenen zijn om samen naar de begrafenis te gaan weet ik niet meer.” Haar toon is fel, strijdbaar.

“Ho, ho, rustig maar. Het is niet dat ik je niet mee wil hebben – liever wel juist – maar ik wilde niet dat je je verplicht zou voelen.”

“Dat voel ik me totaal niet, maar bedankt voor je bezorgdheid.” Ze perst haar lippen op elkaar en gaat verder met het opruimen van de lunch.

Zou ze het doorhebben, vraag ik me af. Zou ze voelen – bewust of onbewust – dat ik sinds het voorval met Maud de hele tijd met haar in mijn kop zit? Ik probeer haar uit mijn gedachten te bannen, me te concentreren op andere dingen, hard te werken, maar het lukt me niet. Hoe vaak kun je tot de conclusie komen dat je misschien een fout hebt gemaakt? Dat je nooit diegene had moeten laten gaan die je het allerbeste kent en die jou het beste kent. Hoe vaak kun je bij iemand terugkomen? Drie keer is scheepsrecht, is het gezegde, maar zou Maud me überhaupt die kans nog wel geven? Inmiddels hebben we allebei een nieuwe relatie… Nee, ik moet het gewoon vergeten. Onzin, het is allang voorbij.

Ik merk dat ik nerveus ben tijdens de crematie. Voor Maud en de kinderen, en Mauds vriend John, zijn plekken op de voorste rij gereserveerd. Ik zit een paar rijen daarachter en het voelt gewoon misplaatst. Steeds roep ik mezelf tot de orde: mijn hoofd is een raar spelletje met me aan het spelen, trap er niet in. Wanneer ik Juliet hoogdravend hoor speechen had ik het liefst even de blik gevangen van Maud, we hadden precies van elkaar geweten wat we dachten.

Als ik Maud na afloop condoleer kan ik het toch niet nalaten om er iets over te zeggen. Ze kijkt me aan met de ironische blik die ik zo goed ken. Het lijkt alsof ze er nog iets aan wil toevoegen, alsof ze ook dichterbij mij wil komen. Maar dan komt Loretta erbij staan, en land ik weer met mijn poten op de grond. Waar ben ik in vredesnaam mee bezig. Kappen nu!

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden