Dagboek van Koen: “Ik wilde denken dat Maud nog elke nacht naar mij smacht” Beeld
Dagboek van Koen: “Ik wilde denken dat Maud nog elke nacht naar mij smacht”

PREMIUMDagboek van Koen

Dagboek van Koen: “Ik wilde denken dat Maud nog elke nacht naar mij smacht”

Maud is woedend nadat Koen bij haar in bed kroop in de hotelkamer. Koen probeert zijn acties te verdedigen. Dan krijgt hij een appje van Loretta.

Elle van Rijn

Alsof Loretta het voelde. Telepathie, een zesde zintuig, ik weet niet hoe ze dat soort dingen noemen... Wat ik wel weet is dat haar appje precies op het goede moment kwam - of foute moment, het is maar hoe je het bekijkt. In elk geval brengt het me weer bij zinnen, alsof ik een bak ijswater over me heen krijg. Meteen komt ook mijn schuldgevoel op, en het besef dat ik een ongelofelijke eikel ben. Wat bezielde mij dat ik dacht dat Maud mij als haar grote liefde zag? Kennelijk wilde ik graag denken dat John slechts een slap aftreksel is van mij en dat Maud nog elke nacht naar mij smacht. Waarom? Omdat ik me dan beter over mezelf voel? Ik snap het niet meer. Is dit slechts een ego-ding van mij, is dit verlangen puur, of komt het vanuit een soort melancholie?

Maud komt de badkamer uit. Haar ogen zijn rood behuild en ze is kwaad. Volgens haar was het allemaal een vooropgezet plan: haar naar dit hotel lokken terwijl ik wist dat er geen plek was. Nu word ik zelf ook kwaad. Ze was er toch zelf bij toen we aan de receptie hoorden dat de laatste kamer net was vergeven? Of zat die man dan ook in het complot? En hoe had ik kunnen weten dat zij naar Maastricht kwam? Wat wel aan de hand is, is dat ik weer gevoelens voor haar heb, daar mag ze boos om zijn. Hoewel het niet onlogisch is dat ik me na haar gedrag weer tot haar aangetrokken voel.

“Wat voor gedrag?” vraagt Maud, nog steeds met een gezicht op onweer.

Dan gooi ik er echt alles uit. Hoe haar signalen bij mij iets in beweging zetten, en dat ik haar mis. “Ik ben blij met Loretta, maar soms is het of ik geamputeerd ben van mijn vroegere leven”, zeg ik. “Opnieuw beginnen is geweldig, maar het is alsof ik nu pas besef hoeveel ik ben kwijtgeraakt.”

Na die uitspraak besluit ik om te vertrekken. Ik zie wel waar ik vannacht slaap, maar het is duidelijk dat ik hier niet meer kan blijven. Maud zit uitgeput op op bed, zwijgend kijkt ze toe hoe ik mijn spullen pak. Als ik de deur uit loop, houdt ze me tegen.

“Laten we praten, Koen”, zegt ze. “Echt praten.”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden