null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Koen: “Ineens voel ik het: ik hou nog van Maud”

Koen wil er voor Maud zijn nu haar moeder Babs is overleden.

Koen

Toen ik van Rosa hoorde dat Maud meteen Babs’ kamer in het verpleeghuis moest leeghalen, kreeg ik een idee. Ik kon haar gaan helpen. Zo hoefde ik niet naar Mauds huis, met de kans dat ik die John zou tegenkomen. En Loretta was er ook niet, dus het zou een perfecte gelegenheid zijn om Maud even alleen te spreken. Gewoon om te zeggen – of te laten merken – dat ik er voor haar ben.

Wanneer ik de kamer van Babs binnenkom, is die al leeg en staat Maud met haar rug naar me toe naar buiten te kijken. Ik klop op de deur om mijn aanwezigheid kenbaar te maken. Ze draait zich langzaam om en het lijkt alsof met haar beweging de hele kamer verlicht wordt. Serieus, alsof de kleren die ze aan heeft licht geven.

Ik realiseer me ineens dat het een onnozel plan van me was om haar op dit intieme afscheidsmoment te storen, en verontschuldig me voor mijn onaangekondigde komst. We hebben een kort gesprek en vervolgens maakt ze een soort grapje en gaat op de vloer zitten, midden in de kamer. Ik zie meteen dat er iets mis is en loop naar haar toe. Ze praat ijl en lief, zoals ik me haar herinner van vroeger in bed of wanneer ze ziek was. Dan gaat ze langzaam op de vloer liggen en sluit haar ogen.

Natuurlijk probeer ik haar wakker te schudden, maar dat lukte niet. “Maud wat bezielt je?” zeg ik geschrokken. “Je kunt hier niet gaan slapen! Maud?” Haar slapende gezicht vangt het zonlicht dat door het raam komt en ik krijg ineens een brok in mijn keel. Waarom heb ik deze mooie vrouw ooit laten gaan? Wat een klootzak ben ik dat ik alles wat we hadden uit mijn handen heb laten glippen. Alleen maar omdat ik dat hele gedoe met haar moeder niet meer trok. Ik druk op de alarmknop, en ondersteun haar hoofd.

Ineens wordt ze wakker en kijkt me met een verbaasde glimlach aan. Wat ik hier doe? Ik zeg dat ik hier ben om haar te condoleren met haar moeder. Het is alsof ze dat even was vergeten, want ze begint onbedaarlijk te huilen. En terwijl ik haar schokkende lijf in mijn armen houd, voel ik het ineens. Ik hou nog van Maud. Ik hou zelfs zielsveel van haar en zou net zo hard willen huilen om alles wat verloren is gegaan.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden