null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Koen: “Opeens voel ik de behoefte om naar Maud toe te gaan”

Koen lijkt last te hebben van melancholie nu zijn ex-schoonmoeder is overleden.

Koen

Ik ben net koffie voor mezelf aan het maken als het bericht binnenkomt: Beste Koen, mijn moeder is vannacht gestorven. Ik was bij haar, ze is rustig ingeslapen. Ik heb de neiging om naar Loretta te roepen in de woonkamer, maar ik realiseer me dat ze er niet is. Ze is vanochtend vroeg met haar dochter en de kleinkinderen naar de Efteling vertrokken. Ik mocht ook mee, maar heb vriendelijk bedankt. Zij wist dat het elk moment gedaan kon zijn met Babs en had me al gewaarschuwd. Ik zak op de keukenstoel, alsof ik wil nagaan wat dit met me doet. Ik kan niet zeggen dat ik verdriet voel, Babs was er eigenlijk al jaren niet meer. Het is eerder dat ik me totaal energieloos en leeg voel. Ik kijk nog een keer naar het bericht. Het is vast een tekst die ze naar iedereen heeft geschreven en waar ze alleen mijn naam voor heeft geplakt. Snap ik, je moet natuurlijk veel mensen op de hoogte brengen, maar toch vind ik het raar dat ze mij zo onpersoonlijk appt. Ik schrijf: Beste Maud, gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Maar in plaats van op send te drukken, verwijder ik het bericht en bel ik haar. Ze neemt niet op. Ik koop wel een kaartje. Een kaart is zoveel persoonlijker dan een tekstbericht, zei Maud altijd.

Op de boot ben ik druk met de reparatie van de afvoerpomp. Kromgebogen door de positie van dat onding ben ik blij als het eindelijk lijkt te lukken. Ik kom overeind en voel plotseling een steek bij mijn hart. Vast een spiertje dat even klem is komen zitten. Ik strek mijn rug en beweeg naar links en rechts. Dit geeft wel wat verlichting, maar de pijn is nog niet weg. Niet meteen denken aan een hartaanval, denk ik. Precies de verkeerde gedachte, waardoor ik natuurlijk tóch denk aan een hartaanval. Ik loop naar buiten, waar de regen me in het gezicht slaat. Verkoeling, frisse lucht. Na een paar keer diep in- en uitademen lijkt het weer te gaan. Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar Babs. Zou ze er nog iets van hebben meegekregen? En hoe was het voor Maud om haar moeder te zien sterven? Lijkt me behoorlijk eng. Opeens voel ik de behoefte om naar Maud toe te gaan. Niet vandaag, dat is te snel, maar morgen. Ik wil haar zien en troosten, ik wil er voor haar zijn.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden