null Beeld

PREMIUMDagboek #41

Dagboek van Koen: “Ze lacht, maar er trekt ook een zweem van verdriet over haar gezicht”

Nadat zijn plan om de band met zoon Julian te versterken in het water viel, grijpt Koen de kans om het beter te doen met dochter Rosa nu met beide handen aan.

Koen

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

We zitten op Rosa’s verzoek bij een vegan restaurant. Niet waar ik nou het liefst zou eten, maar goed. Dan had ik niet moeten zeggen dat zij het restaurant mocht kiezen. Ik maak niet dezelfde fout die ik met Julian maakte door niet expliciet te vragen hoe het met haar is. Dus vraag ik: “En, hoe gaat het nou met je? Wat houdt je bezig?”

Ze schiet zo plotseling in de lach dat ze de slok biologische wijn weer gedeeltelijk uitproest. “Jeetje pap,” zegt ze als ze de boel weer onder controle heeft, “wat heb jij plotseling?”

Ik zeg maar gewoon eerlijk dat Julian me verweet niet geïnteresseerd genoeg te zijn. “Ik ben wel geïnteresseerd, maar uit het niet”, voeg ik er verontschuldigend aan toe.

“Pap, dat weet ik toch”, zegt Rosa. “Maar in tegenstelling tot mijn broer heb ik geen aanmoediging nodig om te vertellen hoe het is. Ik praat zo de komende drie uur vol, dat weet je.”

Ze lacht om haar eigen grap en ik realiseer me opnieuw dat ik twee zulke verschillende kinderen heb. Julian is serieus, keurig, diepzinnig en punctueel. Rosa is spontaan, slordig, gemakkelijk en een spring-in-het-veld. Het is niet eens dat de een meer op Maud lijkt en de ander meer op mij, maar het is alsof alle introverte trekken van mij en Maud door Julian zijn geërfd, en alle extraverte eigenschappen door Rosa.

“Misschien kan ik beter eerst vragen hoe het met jou is, pap? Is er een reden dat je me plotseling wilde zien?”

“Eigenlijk wel”, zeg ik. “We zien elkaar te weinig en wat Julian me vertelde had ik me nooit zo gerealiseerd: jullie thuis bestaat niet meer.”

“Al een tijdje niet meer hoor!” Ze lacht, maar er trekt ook een zweem van verdriet over haar gezicht. Dan herpakt ze zich. “Je hebt gelijk. We gaan vaker afspreken. Handig ook voor mij als student, scheelt weer een avondmaaltijd.”

“En wat voor een”, zeg ik, kijkend naar het bord met de groentenprak die net voor mijn neus is gezet. “Heerlijk!”

Na twee uur, waarin zij zoals voorspeld de meeste tijd heeft gepraat, is het weer zoals vanouds met Rosa. Ze denkt hardop. Is het wel de juiste opleiding die ze volgt, ze heeft een jongen ontmoet maar is hij wel de ware, ze is dan nu wel vegan maar is dat wel vol te houden?

“Wat denk jij pap?”, vraagt ze aan mij.

“Eerlijk? Ik ga zo nog een naar een steakhouse.”

“Nee, hè, door jouw soort mensen zijn al mijn inspanningen voor niks”, zegt ze hoofdschuddend.

“Ik maak maar een grapje, schat.”

Maud, de ex-vrouw van Koen, schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden