null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Het is bijna zover, het moment dat mama’s ademhaling stopt”

Het gaat niet goed met Mauds moeder, Babs.

Maud

Pas als mama weer wat rustiger is door de medicatie die ze haar hebben gegeven, komt het besef: de kamer waar mijn moeder nu ligt, is de sterfkamer. Hier staat een extra bed voor de familie, er is een eigen badkamer, een box om muziek af te spelen en aan de muren hangen ingelijste posters van vergezichten: een wolkendek, een veld vol bloemen, een luchtfoto van bergen... Hier moeten mensen het leven loslaten. Ineens grijpt het me naar de keel. Natuurlijk is het vanuit ons perspectief beter als mama die drempel over gaat. Haar kwaliteit van leven is nog zo minimaal. Haar lichaam is er nog, maar geestelijk lijkt ze al vertrokken naar een andere wereld. Er is niks meer over meer over van de chique en trotse vrouw die ze ooit was.

Maar hoe kan ik weten hoe ze zich voelt, wat er in haar hoofd omgaat, hoe ze het leven nog beleeft? De dood is definitief, onomkeerbaar. Het is bijna zover, het moment dat haar ademhaling stopt, haar huid niet meer warm voelt, haar ogen me niet meer aankijken… Ik weet niet of ik dat aankan.

Nu mama slaapt, probeer ik ook maar even te gaan liggen op het logeerbed, het kan nog weleens een lange nacht worden. Juliet is net naar huis. We hebben afgesproken dat ik vannacht bij mama blijf en dat zij morgenochtend weer komt. Na onze irritaties hebben we nog een heel fijn gesprek gehad. Ik heb in elk geval een zus die het net zo erg vindt als ik, dat onze moeder op sterven ligt. Mijn gedachten dwalen af naar Koen. Na Juliet kent hij mijn familie en jeugd het best. Dat onze relatie over is, heb ik geaccepteerd, maar dat hij geen rol meer speelt in mijn leven voelt als amputatie. Hij maakte mijn moeder oma, kon haar het best van iedereen aan het lachen maken. Koen was mijn moeders laatste liefde. Wat was ze gek op hem! Ze was er zelfs van overtuigd dat ze een relatie met hem had en zag mij als haar concurrent. Ze dacht dat ik hem van haar wilde afpakken. Terwijl Koen juist extra vaak op bezoek kwam, omdat hij zelf verliefd was op Loretta.

Ik moet denken aan de avond waarop mam was weggelopen en we hier met de hele familie zaten. Ze bleek een moskee te zijn binnengegaan, omdat ze dacht het een kerk was. De bezorgdheid om haar, de opluchting toen ze terugkwam, dat voelde als verbondenheid. Zo zou familie moeten zijn, ook al is het een rare familie, met exen en nieuwe liefdes. Nu lijkt het alsof alleen mijn zus en ik nog over zijn. Hebben we als mama er straks niet meer is nog wel genoeg redenen om elkaar op te zoeken? Ineens heb ik het gevoel dat ik iets ben kwijtgeraakt, iets waarvoor ik alleen verantwoordelijk was. En dat dat ‘iets’ niet meer terugkomt als mama is overleden. Kan ik het nog terugkrijgen? Of repareren?

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud, schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden