null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Ik ben bang dat John me meetrekt in zijn isolement”

Het verhaal van Suus zet Maud aan het denken over haar eigen relatie.

Elle van Rijn

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Wat is het voordeel van iemand redden? Dat je jezelf heel bijzonder kunt vinden. Het was niemand tot dusver gelukt het slachtoffer, de gemankeerde, miserabele persoon in kwestie, te behoeden voor een lang en ongelukkig leven. Totdat jij – tadaa! – in beeld kwam. Iedereen had het opgegeven, maar jij dacht: dit kan ik, waar anderen hebben gefaald, kan ik furore maken, want ik ben immers een redder. En zo begint het moderne sprookje, waarin de prinses de prins probeert te bevrijden uit de armen van het monster dat depressie en eenzaamheid heet.

Ik besef hoe cynisch ik klink. Zo ken ik mezelf niet, en zo ben ik niet. Maar na het verhaal van Suus en Dave kan ik niet anders dan mezelf en John langs de lat leggen van deze sneue levensloop. Want ja, als dit allemaal zo herkenbaar is, weten we ook hoe dit eindigt. Precies zoals ik het bij Dave en Suus zie eindigen: vrolijke, onafhankelijke vrouw valt voor de aanhankelijke, ietwat sombere, maar lieve Amerikaan. De man blijkt een latent alcoholprobleem te hebben door oud zeer, en een onvermogen daarover te praten. Oké, hij vertelt zijn verhaal aan zijn sterke, nieuwe vrouw, maar doet dat meer op anekdotisch niveau. Hij laat na te vertellen over de pijn die het bij hem heeft veroorzaakt. De kras op zijn kinderziel, die hem heeft opgezadeld met onzekerheid over zijn bestaansrecht. De angst om opnieuw in de steek te worden gelaten zit zo diep, daar kan hooguit een psycholoog hem van verlossen. Een vrouw zeker niet, zij is de vertegenwoordiging van die angst. En dus is hij weer stiekem gaan drinken.

Bij John is het anders. Hij drinkt niet, maar vlucht voortdurend. Ook als hij het huis niet verlaat, vlucht hij in gedachten. Ik merk hoe moe ik word van het hem er voortdurend bijhouden. Van hem steeds te moeten terughalen van een of ander eiland in zijn hoofd. Tot hij er op een dag ook lijfelijk niet meer zal zijn. Ik ben niet bang om alleen te worden gelaten, om het huis leeg en koud aan te treffen als ik van mijn werk kom, of ergens met een vriendin ben geweest. Ik weet inmiddels dat ik ook alleen heel gelukkig kan zijn. Wel ben ik er bang voor dat hij me steeds verder meetrekt in zijn isolement. Laatst zei hij: “Waarom werk je toch zoveel? Ik heb genoeg geld om voor ons beiden te zorgen.” Ik antwoordde dat ik van mijn werk hou, los van het salaris. Ik vind het belangrijk werk. Waarop hij reageerde: “Ook zonder jou worden er baby’s geboren, hoor.” Op dat moment wilde ik boos reageren, maar hij heeft feilloos door wanneer hij te ver is gegaan. Voordat ik iets kon zeggen, zei hij met een innemende lach: “Je hoeft niet boos te worden, Maud. Ik zeg dit alleen omdat ik graag meer met je op reis zou willen. Kunnen we samen de wijninkoop gaan doen.” Hij pakte mijn hand en drukte er een kus op. “Ik heb geduld. Ik kan wachten tot je met pensioen bent.”

“Pensioen? Ik ben de komende twintig jaar nog niet met pensioen!” riep ik uit.

Lachend nam hij me in zijn armen. “Jij bent zo makkelijk op de kast te krijgen.”

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden