L01_anne-wil Beeld L01_anne-wil
L01_anne-wilBeeld L01_anne-wil

PREMIUMDagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Ik blijf het gek vinden dat John zo weinig vrienden heeft”

Maud en John brengen een avondje door met Koen en Loretta. Dit keer loopt het niet uit de hand, maar echt soepel gaat het nu ook weer niet.

Elle van RijnL01_anne-wil

Nadat Koen en Loretta afscheid hadden genomen, waren John en ik allebei zo moe dat we het er niet echt meer over hebben gehad. “Was gezellig toch?” was het enige wat John zei. Wat ik met evenveel goedbedoelde overtuiging bevestigde. Het gekke is dat ik er met Koen meer woorden aan heb besteed. Hij appte de volgende dag: ‘Nogmaals bedankt voor de gezelligheid, het lekkere eten en de wijn. Ik weet nu veel meer van Italiaanse wijnen ;-).’ Ik vroeg of Loretta het ook leuk had gevonden, en ze had volgens hem een topavond gehad. Ze had John zelfs een ‘sympathieke vent’ genoemd. Nou, dan heb je het volgens Koen helemaal gemaakt bij haar. Toch waren Koen en ik ook niet eerlijk naar elkaar over hoe het echt was geweest: een goedbedoelde, stroeve avond. Niet voor herhaling vatbaar.

Kerst met samengestelde gezinnen is complex, omdat het zo moeilijk te organiseren is. Toch hebben we een soort van plan gesmeed. Eerste kerstdag komen de kinderen thuis met eventuele aanhang. Ook mijn zus komt met haar dochters en haar vriend. Tweede kerstdag spreken we af in Amsterdam. We gaan naar vrienden van John, die ik in het begin eens heb ontmoet, maar daarna bijna nooit meer heb gezien. Ik blijf het gek vinden dat hij zo weinig vrienden heeft en geen familie. Zeker op dit soort dagen. Ik mis mijn moeder juist heel erg nu, dit wordt de eerste kerst zonder haar. Aan John, die niks met familie heeft, kan ik maar moeilijk uitleggen wat dit voor mij betekent. Ik denk zelfs dat hij het hele concept ‘familie’ niet begrijpt.

In mijn vrije uren ben ik al een tijdje bezig mijn foto’s te digitaliseren. Ik wil voor de kinderen een album laten printen, als een beeldverhaal door de tijd. Ik moet nog maar een paar foto’s, dan is het klaar. “Jullie waren wel heel vaak samen”, zegt John terwijl hij over mijn schouder meekijkt.

“Dat is toch niet zo gek, de kinderen woonden nog thuis”, zeg ik verbaasd.

“Snap ik, maar je maakte overdreven veel foto’s.”

Ik kijk om. “Dat is een tic van mij. Juist als het heel gezellig is, wil ik die momenten vastleggen.”

“Met mij maak je anders nooit foto’s.” Ondanks de lollige toon klinkt zijn opmerking wrang.

“Nou, daar moet dan snel verandering in komen”, lach ik, waarna ik mijn telefoon pak en een selfie van hem en mij maak. Ik negeer dat we er allebei stom op staan en ga door met het album.

“Dat lijk jij wel”, zegt John bij een foto van mijn moeder.

Babs zal daar een jaar of zestig zijn geweest en ziet er chic uit, met opgestoken haar en een Frans aandoend mantelpakje. Door Johns ogen zie ik opeens dat hij gelijk heeft. Ik lijk op haar. “Alleen qua uiterlijk, hoor. Mama was nogal een portret”, zeg ik.

“Dat kun je wel zien”, zegt John, “maar jij kunt ook behoorlijk eigenzinnig zijn, hoor.”

“Ach, ik denk dat niemand op zijn ouders wil lijken”, zeg ik.

“Jawel hoor, ik wel”, zegt John. “Dan zou ik ze tenminste kennen.”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden